Surja Esh-Shu'ara — Ajet 112

Kuptimet e fjalëve:

• "Ma ilmi" – "çfarë dije kam unë", pra mohim i dijes së plotë.
• "Bima kanu ja'melun" – "për atë që ata kanë vepruar", duke iu referuar veprave të fshehta dhe të dukshme të njerëzve.

Tefsiri i ajetit:

Kur populli i Nuhut (paqja qoftë mbi të) i tha atij se ata që e besuan atë ishin njerëz të varfër dhe të thjeshtë, dhe se ai duhet t'i largonte ata nga vetja që të afroheshin fisnikët, Nuhu (paqja qoftë mbi të) u përgjigj atyre me këtë fjali të urtë: "Çfarë dije kam unë për atë që ata kanë vepruar?" – domethënë, unë nuk jam i ngarkuar të di çdo gjë për veprat e tyre të fshehta, as të gjykoj zemrat e tyre. Detyra ime është vetëm t'i ftoj njerëzit drejt besimit, e jo të hetoj punët e tyre të brendshme. Vlera e njeriut në Islam nuk matet me pasurinë, pozitën apo zanatin, por me besimin dhe sinqeritetin e tij. Nuhu (paqja qoftë mbi të) nuk ishte i dërguar si rojtar mbi veprat e tyre, që t'i llogariste ato; ai ishte vetëm një paralajmërues i qartë, i cili i ftonte njerëzit te Zoti i tyre. Allahu i Lartësuar është Ai që i di të gjitha fshehtësitë dhe do t'i shpërblejë të gjithë sipas veprave të tyre në Ditën e Gjykimit.

Përfitimet nga ky ajet:

1. Thirrësi në rrugën e Allahut nuk duhet të gjykojë njerëzit sipas pamjes së jashtme apo statusit të tyre shoqëror, por duhet t'i pranojë të gjithë ata që e pranojnë të vërtetën.
2. Dija e plotë për veprat dhe qëllimet e njerëzve i përket vetëm Allahut; njeriu është përgjegjës vetëm për atë që sheh dhe di.
3. Besimi i vërtetë nuk ka lidhje me pasurinë apo varfërinë; njerëzit e thjeshtë dhe të varfër mund të jenë më të dashur tek Allahu se sa fisnikët arrogantë.
4. Nuhu (paqja qoftë mbi të) na mëson edhe neve se si të përballemi me kritikat e padrejta – me urtësi, qetësi dhe argumente të shëndosha, pa u larguar nga e vërteta.
5. Ky ajet na bën të kuptojmë se çdo njeri do të japë llogari vetëm për veprat e veta, dhe se askush nuk mund të ndërmjetësojë për t'i fshehur veprat e dikujt tjetër nga Allahu.