Surja Esh-Shu'ara — Ajet 132

Kuptimi i fjalëve:

• Ettakû: Kini frikë, ruajuni dhe bindjuni.
• Emeddekum: Ju dhuroi, ju dha me bollëk e vazhdimisht.
• Bimâ ta’lemûn: Me atë që ju e dini, pra me të mirat që janë të njohura e të dukshme për ju.

Tefsiri i Ajetit:

Allahu i Lartësuar, nëpërmjet gojës së pejgamberit të Tij Hudit a.s., i thërret popullin e tij (Adit) që t’i frikësohen Allahut dhe t’i binden Atij në atë që ai i fton. Ai u kujton atyre se Allahu është Ai që i ka begatuar me dhunti të shumta dhe të njohura për ta, të cilat ata i shohin me sytë e tyre dhe i ndiejnë në jetën e përditshme. Ai u dha kafshët shtëpiake si devetë, lopët dhe delet, u dha pasardhës (fëmijë), u dha kopshte me pemë dhe u bëri burime uji nga toka. Të gjitha këto janë dhunti që ata i dinë mirë dhe nuk mund t’i mohojnë. Prandaj, ata që e njohin mirësinë e Allahut ndaj tyre, duhet t’i frikësohen Atij dhe të mos e kundërshtojnë atë që Ai ua dërgoi, sepse Ai që i begatoi me kaq shumë të mira, është i aftë t’i marrë ato dhe t’i ndëshkojë për mosmirënjohje.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Ajeti na mëson se njohja e dhuntive të Allahut është një prej mënyrave më të fuqishme për të zgjuar frikën ndaj Tij dhe për t’u bindur Atij. Sa më shumë që njeriu i njeh begatitë e Zotit të tij, aq më shumë rritet dashuria dhe frika ndaj Tij.
2. Ajeti na fton të reflektojmë mbi dhuntitë që na i ka dhënë Allahu, si ushqimi, uji, fëmijët, shëndeti dhe të mirat e tjera, që të mos i harrojmë ato dhe të mos i mohojmë.
3. Ajeti na mëson se thirrja në rrugën e Allahut duhet të jetë e mbështetur në argumente dhe në kujtimin e dhuntive të Tij, sepse kjo e bën zemrën më të prirur për pranim dhe bindje.
4. Ajeti na paralajmëron se mosmirënjohja ndaj dhuntive të Allahut dhe mosbindja ndaj Tij, mund të sjellë humbjen e këtyre dhuntive dhe ndëshkimin e Tij, ashtu siç ndodhi me popullin e Adit që u shkatërrua pasi e mohuan të dërguarin e tyre.