Сураи Аш-Шуара — Оят 132

1. Маънои калимаҳо:

• وَاتَّقُوا: парҳез кунед, битарсед (аз азоби Худо).
• أَمَدَّكُم: шуморо ато кард, ба шумо дод.
• بِمَا تَعْلَمُونَ: бо он чизҳое, ки шумо медонед.

1. Тафсири оят:

Худованд бандагони худро даъват мекунад, ки аз Ӯ битарсанд ва аз азобу ғазаби Ӯ парҳез кунанд. Он Зоте, ки ба шумо неъматҳои зиёдеро ато кардааст, ки шумо худатон онҳоро медонед ва эҳсос мекунед. Ӯ ба шумо чорво — шутур, гов ва гӯсфанд — ато кардааст, фарзандон бахшидааст, боғҳои пурмева додааст ва чашмаҳои обро бароятон ҷорӣ сохтааст. Пас аз ин ҳама неъматҳо, шумо бояд аз Худо битарсед ва ба даъвати паёмбарон гӯш диҳед, зеро ин барои шумо беҳтар ва судмандтар аст. Парҳезгорӣ аз Худое, ки ин ҳама неъматро ба шумо ато кардааст, нишонаи шукргузорӣ ва эътирофи лутфи Ӯст.

1. Фоидаҳои оят:

• Ин оят моро водор мекунад, ки неъматҳои Худоро ба ёд орем ва аз Ӯ битарсем.
• Парҳезгорӣ аз Худо сабаби нигоҳ доштани неъматҳо ва зиёд шудани онҳост.
• Шукргузорӣ ба Худо барои неъматҳояш моро ба ислом наздиктар мекунад ва дилро ба Қуръон гарм месозад.
• Худованд мехоҳад, ки мо Ӯро тавҳид кунем ва танҳо аз Ӯ битарсем, на аз дигарон.
• Ёдоварии неъматҳо моро ба амалҳои нек ва ибодат ташвиқ мекунад.