Сураи Аш-Шуара — Оят 139

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• «فَكَذَّبُوهُ»: пас ӯ (паёмбар Ҳуд)-ро дурӯғгӯ шумориданд ва аз имон овардан ба ӯ рӯй гардонданд.
• «فَأَهْلَكْنَاهُمْ»: пас Мо онҳоро нобуд сохтем, яъне азобу ҳалокат бар онҳо фуруд овардем.
• «آيَةً»: нишона ва ибрате, ки барои дигарон панд аст.
• «أَكْثَرُهُم مُّؤْمِنِينَ»: бештари онҳо имоновар нестанд, яъне аксари онҳо ба Худо ва паёмбараш имон наоварданд.

1. Тафсири оят:

Қавми Ҳуд паёмбари худро пайваста дурӯғгӯ мешумориданд ва аз даъвати ҳақ рӯй мегардонданд. Онҳо бар ин рафтори худ идома карданд ва тавба накарданд. Ба ин сабаб Худованди мутаъол онҳоро ба азобе сахт гирифтор кард ва нобудашон сохт. Дар ривоятҳо омадааст, ки онҳо бо боди сахти хунуки қатлкунанда ҳалок шуданд, ки ҳеҷ чизро боқӣ намегузошт. Ин ҳалокати онҳо барои мардуми баъдӣ ибрат ва пандест, то бидонанд, ки инкор ва дурӯғ шуморидани паёмбарон оқибати бад дорад. Аммо бештари мардум аз ин ҳодисаҳо панд нагирифта, ба Худо имон наоварданд. Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бар кофирон ғолиб ва тавоност, вале ба бандагони мӯъмини худ меҳрубон аст.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Худованд одил аст ва кофиронро ба сабаби инкори худ ҷазо медиҳад, аммо мӯъминонро раҳмат мекунад.
• Қуръон саргузашти умумро ба таври ибратомез нақл мекунад, то мо аз онҳо панд гирем ва роҳи некро интихоб кунем.
• Имон овардан ба Худо ва паёмбарон сабаби наҷот ва саодат аст, дар ҳоле ки инкор ба ҳалокат мерасонад.
• Худованд ҳар гуноҳро мебахшад, агар банда тавба кунад ва ба Ӯ рӯ оварад; пас ҳеҷ гоҳ аз раҳмати Худо ноумед нашавем.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бодиққат хонем ва аз ҳидояти он пайравӣ кунем, то дар дунё ва охират комёб шавем.