Сураи Аш-Шуара — Оят 145

1. Маънои калимаҳо:

— «أَجْر»: музд, подош, ҳаққи хизмат.

— «رَبِّ الْعَالَمِينَ»: Парвардигори тамоми оламҳо, яъне Офаридгор ва тарбияткунандаи ҳамаи махлуқот.

1. Тафсири оят:

Пайғамбар ба қавми худ мегӯяд, ки барои даъват ва насиҳати худ аз шумо ҳеҷ гуна музд ва подоше талаб намекунам. Ман барои ин рисолат ва роҳнамоӣ аз шумо мол ё ҷойгоҳ ё ҳаққе намехоҳам. Подоши ман танҳо аз ҷониби Парвардигори тамоми оламҳост, ки ҳамаи махлуқотро офарида ва тарбият мекунад. Ӯст, ки ба ман подош медиҳад, на шумо. Ин сухан нишон медиҳад, ки даъвати пайғамбар холисона аст ва ӯ танҳо барои ризои Худо ва савоби Ӯ мардумро ба роҳи рост даъват мекунад.

1. Фоидаҳои оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки даъват ба сӯи Худо бояд холисона ва бе тамаъи манфиати дунёӣ бошад.

— Пайғамбарон мардумро ба некӣ даъват мекарданд, бе он ки аз онҳо музд ё подоше талаб кунанд.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар корҳои некӣ танҳо ризои Худоро ҷӯем ва ба Ӯ таваккул кунем.

— Худованд Парвардигори тамоми оламҳост ва Ӯ подоши некӯкоронро беҳтар медиҳад.

— Ин оят муҳаббат ба ислом ва Қуръонро зиёд мекунад, зеро мебинем, ки даъвати пайғамбарон пок ва бе ғараз буд.