سوره شعرا — آیه 173

معانی کلمات:

• «أَمْطَرْنَا»: باراندیم (در اینجا به معنای فرو فرستادن عذاب از آسمان است).
• «مَطَرًا»: بارانی (که در این آیه به معنای سنگهای عذاب است).
• «فَسَاءَ»: پس چه بد و زشت بود.
• «الْمُنذَرِینَ»: کسانی که به آنها هشدار داده شده بود (یعنی قوم لوط که پیامبرشان آنان را از عذاب الهی بیم داده بود).

تفسیر آیه:

پس از آنکه لوط (علیهالسلام) قوم خود را از عذاب الهی برحذر داشت و آنان بر گناه و سرکشی خود اصرار ورزیدند، خداوند متعال عذاب خود را بر آنان نازل کرد. در این آیه میفرماید: ما بر آنان بارانی از سنگ فرود آوردیم؛ بارانی که نه رحمت بود، بلکه عذابی سخت و ویرانگر بود. این سنگها از آسمان بر آنان بارید و همه را نابود کرد. سپس خداوند میفرماید: «فَسَاءَ مَطَرُ الْمُنذَرِینَ» یعنی چه بد و زشت بود بارانی که بر کسانی نازل شد که قبلاً به آنها هشدار داده شده بود و هشدار را نادیده گرفتند. این باران، باران عذاب و هلاکت بود، نه باران رحمت و برکت. آنان که پیامبرشان لوط (علیهالسلام) آنان را از عذاب بیم داده بود، به جای ایمان و اطاعت، به تکذیب و گناه ادامه دادند و سرانجام این عذاب سخت آنان را فرا گرفت.

فواید و درسهای آیه:

1. اهمیت توجه به هشدارهای پیامبران: این آیه به ما میآموزد که هشدارهای پیامبران و اولیای الهی را نباید نادیده گرفت؛ زیرا عاقبت نادیده گرفتن آنها، نابودی و عذاب است.
2. عدالت الهی: خداوند هرگز قومی را بدون اتمام حجت عذاب نمیکند؛ آنان که عذاب شدند، قبلاً توسط پیامبرشان هشدار گرفته بودند و عذاب آنان نتیجهی اعمال خودشان بود.
3. پرهیز از گناه و فساد: این آیه نشان میدهد که گناهان و فساد اخلاقی، جامعه را به سمت نابودی میکشاند و رحمت الهی را به عذاب تبدیل میکند.
4. امید به رحمت الهی در صورت توبه: در مقابل، اگر انسانها به هشدارها توجه کنند و از گناه بازگردند، میتوانند از عذاب رهایی یابند و مشمول رحمت الهی شوند. این آیه ما را به بازگشت به سوی خدا و ترک گناه دعوت میکند تا از عذاب دنیوی و اخروی در امان بمانیم.