Сураи Аш-Шуара — Оят 173

1. Маънои калимаҳо:

• وَأَمْطَرْنَا: ва боронидем, фурӯ рехтем.
• مَطَرًا: борон; дар ин ҷо маънои сангҳоест, ки аз осмон фурӯ рехтанд.
• فَسَاءَ: пас бад шуд, қабеҳ гардид.
• الْمُنذَرِينَ: онҳое ки тавассути паёмбарашон аз азоби Худо огоҳ карда шуда буданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Лут (алайҳис-салом) аз фармони Худо сарпечӣ карданд ва ба кори зишту норавои худ идома доданд, Аллоҳ таоло бар сари онҳо сангҳоро аз осмон монанди борон фурӯ рехт ва ҳамагонро нобуд сохт. Ин сангҳо он қадар сахт ва маргбор буданд, ки ҳеҷ кас аз онҳо ҷон ба саломат набурд. Ба ин тартиб, онҳое ки паёмбари худ Лут (алайҳис-салом) онҳоро аз азоби Аллоҳ огоҳ карда буд, аммо бовар накарданд ва ба гуноҳи худ идома доданд, ба бадтарин ва қабеҳтарин азоб гирифтор шуданд. Ин борон барои онҳо на борони раҳмат, балки борони азобу ҳалокат буд. Пас чӣ қадар бад аст борони онҳое ки огоҳ карда шуда буданд, вале аз огоҳиҳо ибрат нагирифтанд!

1. Фоидаҳои ин оят:

• Аллоҳ таоло одил аст ва ҳеҷ гуноҳеро бе ҷазо намегузорад; агар мардум ба гуноҳи худ идома диҳанд, азоб ба онҳо мерасад.
• Паёмбарон огоҳкунандагонанд; вазифаи онҳо расонидани паём аст, на маҷбур кардани мардум ба имон.
• Азобҳои дунёӣ метавонанд ба шаклҳои гуногун бошанд, аз ҷумла сангборон, ки дар ин оят зикр шудааст.
• Ин оят далели он аст, ки Аллоҳ ба бандагони худ раҳм дорад, аммо вақте ки онҳо аз ҳад зиёд мегузаранд, адолати Ӯ таҷаллӣ меёбад.
• Ибрат гирифтан аз саргузашти қавмҳои гузашта барои мо зарур аст, то ба ҳалокат гирифтор нашавем.
• Ин оят моро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Аллоҳ ташвиқ мекунад, то аз азоби Ӯ наҷот ёбем.