سوره شعرا — آیه 172

معانی کلمات:

• دَمَّرْنَا: نابود کردیم، هلاک ساختیم.
• الْآخَرِينَ: دیگران، باقی‌ماندگان (منظور قوم لوط هستند که پس از خروج لوط و مؤمنان، در شهر ماندند).

تفسیر آیه:

پس از آنکه لوط (علیه‌السلام) و خانواده‌اش — به‌جز همسرش که به گناهکاران پیوست — از آن شهر بیرون رفتند، خداوند متعال عذاب خود را بر باقی‌ماندگان نازل کرد و آنان را به‌شدت هلاک ساخت. این هلاکت با بارانی از سنگ‌های آسمانی بود که آن‌ها را در هم کوبید و اثری از آنان باقی نگذاشت. این عذاب، پاداش اعمال زشت و گناهان بزرگ آنان بود؛ زیرا آن‌ها از دعوت پیامبرشان سرپیچی کردند و به جای ایمان، بر فساد و گناه اصرار ورزیدند. به این ترتیب، شهر آنان زیر و رو شد و همه‌ی کسانی که در گناه و طغیان باقی مانده بودند، نابود گشتند و هیچ‌کس از عذاب الهی در امان نماند.

فواید و پیام‌های آیه:

1. سنت الهی در هلاکت ظالمان: خداوند هرگز ستمگران را بدون مجازات رها نمی‌کند؛ اگر عذاب به تأخیر بیفتد، به‌خاطر مهلت دادن برای توبه است، اما وقتی حجت تمام شود، عذاب حتمی خواهد بود.
2. نجات مؤمنان از عذاب: کسانی که به پیامبران ایمان می‌آورند و از آنان پیروی می‌کنند، از عذاب الهی در امان می‌مانند، همان‌گونه که لوط و مؤمنان نجات یافتند.
3. هشدار به بشریت: این داستان عبرتی است برای همه‌ی انسان‌ها که از گناه و فساد دوری کنند و به دعوت پیامبران پاسخ مثبت دهند، تا مشمول عذاب نشوند.
4. عدالت الهی: نابودی قوم لوط نشان می‌دهد که خداوند عادل است و هیچ‌کس را بدون دلیل مجازات نمی‌کند؛ بلکه این عذاب نتیجه‌ی اعمال خود آنان بود.