Сураи Аш-Шуара — Оят 172

1. Маънои калимаҳои ниёз ба шарҳ:

• ثُمَّ — «баъд», «сипас»: ҳарфи атоф аст, ки тартиб ва фосилаи замониро байн ду ҳодиса ифода мекунад.
• دَمَّرْنَا — «нест баробар кардем», «ҳалок сохтем»: аз решаи «дамр» ба маънои нобудсозӣ ва решакан кардани чизе, ки осори он боқӣ намонад.
• الْآخَرِينَ — «дигарон», «боқимондагон»: ҷамъи «охир», яъне онҳое ки пас аз берун рафтани Лут ва аҳли ӯ дар қария боқӣ монданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Лут (алайҳис-салом) бо аҳли имоновараш аз қарияи худ берун рафт, Худованди мутаъол он мардуми кофирро, ки дар он ҷо боқӣ монда буданд, ба сахттарин гуна ҳалок сохт. Бар сари онҳо аз осмон сангҳо борид, ки мисли борон фурӯ рехтанд ва ҳамаро нест баробар карданд. Ин буд ҷазои онҳое ки паёмбари худро дурӯғ бароварданд ва ба даъвати ӯ гӯш надоданд; пас бад аст борони онҳое ки аз ҳушдорҳои паёмбарон ибрат нагирифтанд, зеро бар сари онҳо сахттарин навъи ҳалокат ва нестӣ фурӯ рехт.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва кофирон ва дурӯғбароварандагони паёмбаронро бе ҷазо намегузорад.
• Ҳалокати қавми Лут далели онаст, ки фисқу фасод ва нофармонии паёмбар оқибати бад дорад.
• Дар ин оят тасаллӣ барои муъминон аст: ҳарчанд душманони ҳақ муддате дар дунё боқӣ монанд, оқибати онҳо нестӣ аст.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем ва аз ҳушдорҳои Қуръон ибрат гирем, то аз ҷумлаи ҳалокшудагон набошем.
• Қуръони Карим бо чунин достонҳо дили инсонро ба сӯи имон ва тоъат нарм мекунад ва муҳаббати ба Худованд ва паёмбаронашро дар дилҳо афзун месозад.