Сураи Аш-Шуара — Оят 174

1. Маънои калимаҳо:

— «آيَةً»: ибрат ва нишонае, ки сабақ гирифтан мумкин аст.

— «أَكْثَرُهُم»: бештари онҳо, яъне аксари мардуми он замон.

1. Тафсири оят:

Дар он азобе, ки бар қавми Лут (алайҳис-салом) фуруд омад, ба сабаби содир кардани амали зишт ва ношоиста, барои аҳли ибрат ибрате бузург вуҷуд дорад. Ин ҳалокат нишонае равшан аст барои касоне, ки мехоҳанд аз сарнавишти умматҳои гузашта панд гиранд ва аз роҳи нодуруст даст кашанд. Вале бештари онҳо имон наоварданд ва ба ҳақиқат бовар накарданд, гарчанде далелҳо ва нишонаҳо барояшон равшан гардида буд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки сарнавишти умматҳои гузашта дарси бузург барои мост, то мо роҳи онҳоро такрор накунем.

— Худованд бандагонашро дӯст медорад ва онҳоро тавассути нишонаҳо ҳидоят мекунад, то ба роҳи рост биёянд.

— Имон танҳо гуфтан нест, балки бовар ва амал аст; бисёри мардум далелҳоро мебинанд, аммо имон намеоваранд.

— Қуръон ба мо меомӯзад, ки аз ҳар воқеаи таърихӣ сабақ гирем ва шукри неъмати ҳидоятро ба ҷо орем.

— Ин оят моро ба сӯи тафаккур ва андеша дар бораи оқибати аъмоламон даъват мекунад ва ба ислом ва Қуръон меҳрубонтар мегардонад.