Surja Esh-Shu'ara — Ajet 176

Kuptimi i fjalëve:

• Ejket (الأيكة): Tokë me pemë të dendura e të ndërthurura, një pyll i gjelbëruar.
• As'habul-Ejket (أصحاب الأيكة): Banorët e asaj toke me pemë, të cilët i përkisnin popullit të Profetit Shuajb a.s.

Tefsiri i Ajetit:

Banorët e tokës me pemë të dendura (populli i Profetit Shuajb a.s.) e mohuan të dërguarin e tyre, duke e quajtur gënjeshtar. Me këtë vepër, ata në fakt mohuan të gjithë të dërguarit e Allahut, sepse mesazhi i të gjithë profetëve është një dhe i vetëm – thirrja në besimin në Një Zot të vetëm. Kur ata e refuzuan Shuajbin a.s., ata refuzuan edhe gjithë mesazhet hyjnore që erdhën para dhe pas tij.

Profeti Shuajb a.s. u tha atyre: "A nuk i frikësoheni Allahut për idhujtarinë dhe mëkatet që bëni? Unë jam i dërguar te ju nga Allahu për t'ju udhëzuar në rrugën e drejtë, dhe unë jam i besuar ndaj mesazhit që më është dhënë." Ai i ftoi ata që t'i frikësohen dënimit të Allahut dhe ta ndjekin udhëzimin e Tij, duke mos kërkuar prej tyre asnjë shpërblim për këtë thirrje, sepse shpërblimi i tij është vetëm te Zoti i gjithë botëve.

Mësimet dhe dobitë nga kjo ajet:

1. Mohimi i një profeti të vetëm është mohim i të gjithë profetëve, sepse të gjithë ata erdhën me një mesazh të vetëm – besimin në Allahun Një.
2. Dërgimi i profetëve te popuj të ndryshëm është mëshirë nga Allahu, sepse Ai nuk e lë asnjë popull pa udhëzim.
3. Thirrësi në rrugën e Allahut nuk kërkon shpërblim material nga njerëzit, sepse shpërblimi i tij është te Zoti i tij.
4. Njeriu duhet të jetë i sinqertë në thirrjen e tij dhe të mos presë asgjë nga krijesat, por vetëm nga Krijuesi.
5. Historia e popujve të kaluar është mësim për ne – ata që mohuan të dërguarit u shkatërruan, ndërsa ata që besuan u shpëtuan.