Surah Ash-Shu'ara — Aya 176

Ma’anonin Kalmomin:

Ayah ta fara da “أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ” wato mutanen ƙauyen da ke da itatuwa masu yawa da suka haɗu da juna, kuma “الْمُرْسَلِينَ” na nufin annabawan Allah da aka aiko.

Tafsirin Ayah:

Allah ya bayyana cewa mutanen ƙauyen da ke da itatuwa masu yawa (wato mutanen Madyan) sun ƙaryata annabawan da aka aiko zuwa gare su. Sun ƙaryata annabinsu Shu’aibu (lafiya ta tabbata a gare shi), kuma ƙaryatarsu ga Shi tana nufin ƙaryatarsu ga dukkan manzannin da suka zo a baya, domin duk manzon Allah yana kira zuwa ga wannan addini ɗaya na tauhidi. Shu’aibu ya ce musu: “Shin ba ku ji tsoron azabar Allah ba saboda shirkin da kuke yi da kuma zunubanku? Lallai ni an aiko ni zuwa gare ku daga Allah don in shiryar da ku, kuma ina kiyaye abin da Allah ya yi mini wahayi na manzanci.” Ya umarce su da su ji tsoron Allah su bi shiriyarsa, kuma bai nema musu wani lada ba, domin ladansa yana wurin Allah Ubangijin halittu.

Fa’idodin Ayah:

1. Ƙaryata manzo ɗaya kamar ƙaryata dukkan manzanni ne, domin duk sun zo da addini ɗaya na tauhidi.
2. Kyauta da tausayi ga al’umma wajibi ne ga mai kira zuwa ga Allah, kamar yadda Shu’aibu ya nuna wa mutanensa.
3. Neman lada daga mutane ba shi ne manufar manzanni ba, amma lada yana wurin Allah ne kawai.
4. Tsoron Allah da biyayya ga manzanninsa su ne hanyar samun shiriya da tsira a duniya da lahira.
5. Wannan ayar tana tunatar da mu cewa duk al’ummar da ta ƙaryata manzon Allah, azaba za ta iya samun su kamar yadda ta sami mutanen ƙauyen itatuwa.