ซูเราะฮฺ อัช-ชุอะรออ์ — อายะฮฺ 176

คำสำคัญ:

• أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ = ชาวป่าละเมาะ หรือชาวเมืองที่มีต้นไม้หนาแน่นร่มรื่น
• الْأَيْكَةِ = ป่าที่มีต้นไม้มากมายและกิ่งก้านสาขาโอบรัดกัน
• الْمُرْسَلِينَ = เหล่าศาสนทูต (บรรดาร่อซูล)

การตีความ:

ชาวเมืองที่มีต้นไม้หนาแน่นร่มรื่น (อัยกะฮ์) ได้ปฏิเสธบรรดาศาสนทูต พวกเขาคือชนกลุ่มหนึ่งที่อาศัยอยู่ในพื้นที่ซึ่งเต็มไปด้วยต้นไม้เขียวชอุ่ม และพวกเขาได้ปฏิเสธการเรียกร้องของนบีชุอัยบ์ อะลัยฮิสสลาม ซึ่งถูกส่งมายังพวกเขา ดังนั้นการปฏิเสธของพวกเขาที่มีต่อนบีชุอัยบ์จึงเท่ากับเป็นการปฏิเสธบรรดาศาสนทูตทั้งหมด เพราะสารที่ศาสนทูตทุกคนนำมานั้นเป็นสารเดียวกัน คือการเรียกร้องให้เคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียว และการปฏิเสธศาสนทูตคนหนึ่งก็เท่ากับปฏิเสธศาสนทูตทุกคน

นบีชุอัยบ์ได้กล่าวแก่พวกเขาว่า "พวกท่านไม่ยำเกรง (อัลลอฮ์) หรือ? แท้จริงฉันคือศาสนทูตที่ซื่อสัตย์สำหรับพวกท่าน ดังนั้นพวกท่านจงยำเกรงอัลลอฮ์และเชื่อฟังฉัน และฉันไม่ได้ขอค่าตอบแทนใดๆ จากพวกท่านสำหรับการชี้นำนี้ เพราะค่าตอบแทนของฉันอยู่ที่พระเจ้าแห่งสากลโลกเท่านั้น"

บทเรียนที่ได้รับ:

1. การปฏิเสธศาสนทูตคนใดคนหนึ่งเท่ากับการปฏิเสธศาสนทูตทั้งหมด เพราะสาระสำคัญของทุกศาสนทูตคือการเรียกร้องสู่การเคารพภักดีต่ออัลลอฮ์เพียงผู้เดียว
2. ความมั่งคั่งทางธรรมชาติและความอุดมสมบูรณ์ของบ้านเมืองมิได้เป็นเครื่องรับประกันความรอดพ้น หากผู้คนยังปฏิเสธการชี้นำจากพระเจ้า
3. ศาสนทูตทุกท่านไม่เคยเรียกร้องผลประโยชน์ส่วนตนจากการเชิญชวนสู่ความดี แต่พวกเขาทำหน้าที่ด้วยความบริสุทธิ์ใจเพื่ออัลลอฮ์เท่านั้น
4. การยำเกรงอัลลอฮ์คือหนทางเดียวที่จะนำพามนุษย์ให้พ้นจากการลงโทษ และเป็นหัวใจสำคัญของทุกคำเรียกร้องของบรรดาศาสนทูต