Сураи Аш-Шуара — Оят 176

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

— «Асҳоб»: ҷамъи «соҳиб», яъне соҳибон, аҳли он ҷой.

— «Айка»: дарахтони анбӯҳу зич, боғи пурдарахт. Мурод сарзаминест, ки дарахтони бисёр дошт ва мардуми он ҷо зиндагӣ мекарданд.

— «Мурсалин»: паёмбарони илоҳӣ, фиристодагони Худованд.

1. Тафсири оят:

Худованди Мутаъол хабар медиҳад, ки мардуми соҳиби сарзамини пурдарахт — яъне аҳли Айка — паёмбари худ Шуайб (алайҳис-салом)-ро дурӯғгӯ бароварданд ва ӯро дар рисолаташ такзиб карданд. Ва чун онҳо паёмбари худро дурӯғ шумориданд, гӯё ҳамаи паёмбаронро такзиб карда бошанд, зеро даъвати ҳамаи паёмбарон якест: даъват ба ягонагии Худованд ва итоати Ӯ. Шуайб (алайҳис-салом) онҳоро ба тарси Худо ва парҳез аз ширку гуноҳ даъват кард ва гуфт, ки ӯ аз ҷониби Худованд ба сӯи онҳо фиристода шудааст, то онҳоро ба роҳи рост ҳидоят кунад ва онҳоро ба сӯи некуӣ роҳнамоӣ намояд. Ӯ ҳамчунин хотиррасон кард, ки барои ин даъват ҳеҷ подоше талаб намекунад; подоши ӯ танҳо бар зиммаи Парвардигори ҷаҳониён аст. Пас, онҳо бояд аз азоби Худо битарсанд ва даъвати ӯро бипазиранд, то ҳидоят ёбанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Такзиби паёмбар яке аз бузургтарин гуноҳҳост ва сабаби ҳалокати умматҳои пешин гардидааст.

— Даъвати ҳамаи паёмбарон як аст: даъват ба ягонагии Худованд ва итоати Ӯ; пас такзиби як паёмбар ба манзилаи такзиби ҳамаи онҳост.

— Паёмбарон барои даъвати худ подоше аз мардум талаб намекунанд; подоши онҳо танҳо аз ҷониби Худованд аст.

— Тарси Худо ва парҳез аз ширку гуноҳ роҳи наҷот ва сабаби ҳидоят аст.

— Қиссаҳои умматҳои пешин дарс ва ибратест барои мо, то аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем ва ба даъвати паёмбарон гӯш диҳем.