Surja Esh-Shu'ara — Ajet 183

Kuptimet e fjalëve:

• "Tebkhasu" (تَبْخَسُوا): Të pakësosh, të mungosh diçka nga e drejta e dikujt.
• "Eshya'ahum" (أَشْيَاءَهُمْ): Gjërat e tyre, të drejtat dhe pronat e tyre.
• "Ta'thau" (تَعْثَوْا): Të bësh çrregullim dhe shkatërrim në tokë.
• "Mufsidin" (مُفْسِدِينَ): Ata që përhapin korrupsion dhe dëm.

Tefsiri i Ajetit:

Në vazhdim të këshillave të profetit Shuajb (paqja qoftë mbi të) ndaj popullit të tij, ai i urdhëron ata që t'u japin njerëzve të drejtat e tyre të plota, pa i pakësuar ato në asnjë mënyrë – qoftë në peshim, matje, apo në çdo lloj tjetër të drejte që u takon atyre. Ata nuk duhet t'u heqin njerëzve asgjë nga pasuria apo e drejta e tyre, sepse kjo është padrejtësi dhe mashtrim.

Më pas, ai i ndalon ata nga përhapja e çrregullimit dhe shkatërrimit në tokë, si vrasja, grabitja, frikësimi i njerëzve, dhe kryerja e mëkateve të tjera që prishin jetën e shoqërisë dhe mbjellin kaos. Ata duhet të jenë ndërtues të paqes dhe sigurisë, jo shkatërrues të saj.

Përfitimet nga Ajeti:

1. Drejtësia në tregti dhe në marrëdhëniet me njerëzit është një nga themelet e një shoqërie të shëndoshë, dhe çdo pakësim i të drejtave të të tjerëve është një mëkat i madh.
2. Islami urdhëron ruajtjen e të drejtave të njeriut dhe ndalon çdo formë mashtrimi apo padrejtësie, sepse kjo është rruga drejt begatisë dhe stabilitetit.
3. Përhapja e sigurisë dhe paqes në tokë është një përgjegjësi e çdo besimtari, ndërsa çrregullimi dhe shkatërrimi janë vepra që largojnë mëshirën e Allahut dhe sjellin dënimin e Tij.
4. Ky ajet na mëson se një besimtar i vërtetë është ai që i jep çdo njeriu të drejtën e tij dhe punon për të mirën e shoqërisë, duke u larguar nga çdo vepër që dëmton të tjerët.