Сураи Аш-Шуара — Оят 205

1. Маъонии калимаҳо:

• أَفَرَأَيْتَ — «Оё дидаӣ?» / «Хабар деҳ», ки дар ин ҷо ба маънои «бигӯ» ва «хабар деҳ» омадааст.
• مَتَّعْنَاهُمْ — «онҳоро баҳраманд кардем», яъне неъматҳои дунёро додем.
• سِنِينَ — «солҳо», муддати тӯлонӣ.

1. Тафсири оят:

Эй Паёмбар, бигӯ ва хабар деҳ: агар ин кофиронро, ки аз имон ба он чизе ки ту овардаӣ рӯй гардондаанд, дар дунё солҳои зиёд ба неъматҳо баҳраманд гардонем ва умри онҳоро дароз кунем, оё ин муддати тӯлонӣ ва ин неъматҳо онҳоро аз азоб раҳо мекунанд? Ҳаргиз! Муддати дароз умр дидан ва ба неъматҳо баҳраманд шудан ҳеҷ гоҳ аз фурӯ рафтан ба азоби Худо наҷот намедиҳад. Вақте ки азоби ваъдашуда фаро расад, он солҳои тӯлонӣ ва он неъматҳо ба онҳо ҳеҷ фоидае намерасонанд ва гӯё ки онҳо ҳеҷ гоҳ дар дунё зиндагӣ накарда бошанд. Ин оят ҳужҷатро бар кофирон барпо мекунад, ки баҳонаи онҳо ба муддати дароз умр дидан ва неъматҳои дунёвӣ беасос аст, зеро ҳадафи аслӣ омодагӣ ба охират аст, на ғафлат аз он.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят ба инсон меомӯзад, ки неъматҳо ва умри дароз дар дунё нишонаи хушнудии Худо нест, балки озмоиш аст.
• Мусулмон бояд ҳамеша ба охират фикр кунад ва аз ғафлат дур бошад, зеро дунё гузаро аст ва охират боқӣ.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки адлу ҳикмати Худо комил аст: Ӯ ба бандагон мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд, вале агар ислоҳ нашаванд, азоб ҳатман меояд.
• Ин оят дили мусулмонро ба шукргузорӣ ва истифодаи дурусти неъматҳо барои тоъат раҳнамун мекунад.
• Ва инсонро ба сӯи имон ва амали солеҳ тарғиб мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат аз азоб наҷот ёбад ва ба раҳмати Худо ноил гардад.