Сураи Аш-Шуара — Оят 204

1. Маънои калимаҳо:

— «أَفَبِعَذَابِنَا»: оё бо азоби Мо.

— «يَسْتَعْجِلُونَ»: шитоб мекунанд, яъне талаб мекунанд, ки азоб зудтар биёяд.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он гурӯҳе аз кофирон аст, ки ҳақро инкор карданд ва паёмбари Худоро (с) бо азоби илоҳӣ таҳдид карданд. Вақте ки Расули Худо (с) онҳоро аз азоби Худо огоҳ мекард, онҳо ба ҷои тавба ва имон овардан, бо тамасхур ва саркашӣ мегуфтанд: «Пас ин азоб кай меояд? Агар рост мегӯӣ, зудтар биёвар!» Онҳо гумон мекарданд, ки агар азоб намеояд, пас таҳдидҳо беасос аст. Худованди Мутаъол дар посух мефармояд: «Оё онҳо азоби Моро ба шитоб мехоҳанд?» Яъне магар онҳо намедонанд, ки агар азоб биёяд, ҳеҷ кас наметавонад онро бозгардонад ва онҳоро ҳалок хоҳад кард? Ин оят нишон медиҳад, ки Худо ба онҳо мӯҳлат додааст, то шояд тавба кунанд, вале онҳо аз ин мӯҳлат ба фоидаи худ истифода накарда, баръакс, азобро ба масхара мегиранд.

1. Фавоид ва дарсҳо:

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки азоби Худо ҳақ аст ва ҳеҷ кас наметавонад онро тезонида ё дер кунад.

— Мӯҳлати додашуда аз ҷониби Худо нишонаи раҳмат аст, то инсон тавба кунад ва ба сӯи Ӯ баргардад.

— Мусулмон бояд аз тамасхур ва саркашӣ дар бораи оятҳои Худо дурӣ ҷӯяд ва ҳамеша бо хавфу умед ба Худо муносибат кунад.

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки сабр кунем ва ба ваъдаҳои Худо бовар дошта бошем, зеро ҳикмати Худо дар таъхири азоб низ намоён аст.

— Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки ҳатто душманони паёмбар (с) бояд бо далел ва хушӣ ба имон даъват шаванд, на бо зӯрӣ, зеро ҳидоят танҳо аз ҷониби Худост.