Сураи Аш-Шуара — Оят 206

1. Маънои калимаҳо:

— «ثُمَّ»: сипас, баъд аз он.

— «جَاءَهُم»: ба онҳо омад, фарогири онҳо шуд.

— «مَا كَانُوا يُوعَدُونَ»: он чизе ки ба онҳо ваъда дода мешуд, яъне азобу уқубат.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки инкорандагон солҳои тӯлонӣ дар неъматҳо ва осоиши дунё зиндагӣ карданд ва азоб ба онҳо дер карда шуд, ниҳоят он ваъдаи Худо, ки паёмбарон онҳоро аз он бими дода буданд, ба сари онҳо фаромад. Онҳо дар дунё аз неъматҳо баҳраманд шуданд, вале ин баҳрамандӣ онҳоро аз азоби Худо нараҳонид ва ҳеҷ чиз аз онҳо дафъ накард. Ҳамин тавр, он чизе ки ба онҳо ваъда дода шуда буд — азоби дарднок — ба онҳо расид ва онҳо дар он ҳалок гардиданд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки дарозӣ ва фаровонии неъматҳои дунё нишонаи хушнудии Худо нест; баъзан Худованд ба бандагони нофармон мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд, вале агар ислоҳ нашаванд, азоб ба онҳо мерасад.

— Ваъдаи Худо ҳатман иҷро мешавад ва ҳеҷ кас наметавонад аз он бигурезад; ин боиси он мегардад, ки инсон ҳамеша ҳушёр бошад ва ба сӯи некӣ шитобад.

— Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки сабру тоқати Худо бо гуноҳкорон нишонаи заъф нест, балки ҳикмате дорад, ва дар ниҳоят адолати Худо барқарор мешавад.

— Ҳар ки ба ваъдаҳои Худо имон оварад ва аз онҳо ибрат гирад, дар дунё ва охират наҷот меёбад; ин боиси рағбат ба ислом ва Қуръон мегардад, зеро Қуръон роҳи наҷот ва саодатро нишон медиҳад.