Сураи Аш-Шуара — Оят 29

1. Маънои калимаҳо:

— «لَئِنِ»: ҳарфи қасам ва шарт, маънои «агар»-ро ифода мекунад бо таъкид.

— «اتَّخَذْتَ»: гирифтӣ, ихтиёр кардӣ.

— «إِلَٰهًا»: маъбуд, чизе ки парастиш мешавад.

— «غَيْرِي»: ғайри ман, ба ҷузи ман.

— «لَأَجْعَلَنَّكَ»: ҳатман туро қарор медиҳам, туро мегардонам.

— «الْمَسْجُونِينَ»: зиндониён, онҳое ки дар зиндон ҳастанд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ҳангоме ки дар мубоҳиса ва далеловарӣ аз Мӯсо (алайҳис-салом) шикаст хӯрд ва ҳеҷ ҷавобе барои рад кардани ҳуҷҷатҳои ӯ надошт, аз роҳи муҳоҷҷа ва далел баромада, ба таҳдид рӯй овард. Ӯ бо ғурур ва кибр аз қабули ҳақиқат гуфт: «Агар ту маъбуде ғайри ман ихтиёр кунӣ ва бипарастӣ, ҳатман туро дар қатори зиндониён қарор медиҳам ва ба зиндон меафканам.» Ин гуфтори Фиръавн нишонаи нотавонӣ дар муқобили далелҳои равшани Мӯсо (алайҳис-салом) буд; вақте ки далелҳо ӯро маҳкум карданд, ба зӯроварӣ ва таҳдид паноҳ бурд. Ин равиши ҳамаи саркашон ва муътадилони роҳи ҳақ аст: ҳар гоҳ далелҳо онҳоро мағлуб кунанд, ба зӯру зӯроварӣ ва таҳдид рӯ меоранд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳамеша бо далел ва барҳон пирӯз мешавад, ҳатто агар мухолифон ба зӯроварӣ ва таҳдид рӯй оваранд.

— Сабри анбиё (алайҳиму-с-салом) дар муқобили таҳдиду зулм намунаи ибрат аст барои ҳамаи мӯъминон.

— Ин оят моро огоҳ мекунад, ки ҳангоми мубоҳиса бо аҳли ботил бояд ба далелҳои қавӣ такя кунем ва аз ҷадал ва хашм канора гирем.

— Қудрати зоҳирии ҳокимон наметавонад ҳақиқатро пинҳон кунад; ҳақиқати имон ва тавҳид ҳамеша боқӣ мемонад.

— Ин оят моро ба сӯи сабру устуворӣ дар роҳи имон ва парастиши Худованди ягона тарғиб мекунад ва нишон медиҳад, ки ҳақиқати ислом бо далелҳои равшан ва мантиқи қавӣ ошкор шудааст.