Сураи Аш-Шуара — Оят 31

1. Маънои калимаҳо:

— «فَأْتِ»: биёр, овардан гирд.

— «بِهِ»: бо он, яъне бо он мӯъҷизае, ки даъво мекунӣ.

— «الصَّادِقِينَ»: ростгӯён, яъне касоне, ки дар даъвои худ рост мегӯянд.

1. Тафсири оят:

Фиръавн ба Мӯсо (алайҳис-салом) гуфт: «Пас агар ту рост мегӯӣ, он нишона ва мӯъҷизаеро, ки даъво мекунӣ, биёр ва нишон деҳ». Ӯ мехост бо ин талаб, ки Мӯсо (алайҳис-салом)-ро ба душворӣ андозад ва даъвои ӯро ботил созад. Фиръавн намехост имон биёрад, балки мехост бо баҳона ҷавоб диҳад ва худро бартар нишон диҳад. Аммо Мӯсо (алайҳис-салом) бо ёрии Худованд мӯъҷизаҳои равшанро нишон дод, ки ҳеҷ шакке дар он намонад. Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳамеша бо далел ва бурҳон собит мешавад ва касе, ки даъвои ҳақ дорад, аз овардани далел наметарсад.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар даъвои ҳақ ростқавл бошем ва аз овардани далел натарсем.

— Нишон медиҳад, ки Қуръон бо далелҳои равшан омадааст ва ҳар касе, ки бо инсоф ба он наздик шавад, ҳақиқатро мебинад.

— Моро ҳушдор медиҳад, ки мисли Фиръавн аз рӯи ҳавобаландӣ ва ҷидол ҳақро рад накунем.

— Дарс медиҳад, ки сабр ва устуворӣ дар роҳи даъват ба Аллоҳ муҳим аст, зеро Мӯсо (алайҳис-салом) бо оромӣ ва бурҳон ба муқобили Фиръавн истод.

— Ин оят дили моро ба сӯи имон ва итминон ба Қуръон ҷалб мекунад, зеро Қуръон китобест, ки ҳақро бо далелҳои равшан баён менамояд.