Сураи Аш-Шуара — Оят 38

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Сҳар» (سَحَرَة) — ҷамъи «соҳир», яъне ҷодугар, афсунгар.

— «Миқот» (مِيقَات) — вақти муайяншуда, замони муқарраргардида.

— «Явми маълум» (يَوْمٍ مَّعْلُوم) — рӯзи маълуму муайян, ки ҳама аз он огоҳ буданд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Мӯсо (алайҳис-салом) мӯъҷизаи худро нишон дод ва Фиръавн аз ӯ ғолиб омада натавонист, Фиръавн қарор дод, ки бо ҷодугаронаш Мӯсоро рӯ ба рӯ кунад. Ӯ ҳамаи ҷодугарони машҳури кишварро ҷамъ овард ва барои ин мусобиқа вақту замони муайян — рӯзи ид ва зинати онҳо, ки мардум дар он рӯз барои тамошо ҷамъ мешуданд, таъин кард. Ҳадафи Фиръавн он буд, ки дар назди мардуми бисёр ҷодугарон пирӯз шаванд ва мардум бовар кунанд, ки Мӯсо ҷодугар аст, на паёмбари Худо. Ҳамин тавр, ҷодугарон дар он рӯзи муайян ва дар он ҷои муқарраргардида ҷамъ оварда шуданд, то бо Мӯсо (алайҳис-салом) рӯ ба рӯ шаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Худованд ҳатто душманони паёмбаронашро воситаи нишон додани ҳақиқат мегардонад; онҳо ҳар чӣ бештар ҷамъ шаванд, ҳақиқат равшантар зоҳир мешавад.

— Ҳақ ҳамеша ғолиб аст, ҳарчанд душманон бо тамоми нерӯ ва тадбирҳои худ бар зидди он бархезанд.

— Сабру тоқати паёмбарон ва боварии онҳо ба ёрии Худо намунаи ибрат аст барои ҳамаи мӯъминон.

— Худо ҳақро бо воситаҳои гуногун пирӯз мегардонад, то мардум дар бораи қудрати Ӯ андеша кунанд ва ба роҳи рост ҳидоят ёбанд.