Сураи Аш-Шуара — Оят 39

1. Маънои калимаҳо:

— «وَقِيلَ»: гуфта шуд.

— «لِلنَّاسِ»: ба мардум.

— «هَلْ أَنتُم مُّجْتَمِعُونَ»: оё шумо ҷамъшавандагонастед? Яъне оё ҳамагӣ гирд меоед?

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки Фиръавн ва наздиконаш қарор карданд, ки бо Мӯсо (алайҳис-салом) муқобила кунанд ва ҷодугаронро гирд оваранд, ба мардуми шаҳр нидо доданд ва гуфтанд: «Оё шумо ҳама ҷамъ мешавед, то ин мусобиқаро тамошо кунед ва бинед, ки пирӯзӣ аз они кист — Мӯсо ё ҷодугарон?» Ин даъват барои он буд, ки мардум дар он рӯзи ид ва майдони муайяншуда гирд оянд ва шоҳиди он воқеа бошанд. Ҳадафи Фиръавн ва атрофиёнаш ин буд, ки мардумро бештар ҷамъ кунанд, то шояд ғалаба ба ҷодугарон насиб гардад ва мардум боз ҳам ба Фиръавн бовар кунанд ва аз Мӯсо дур шаванд. Ин оят нишон медиҳад, ки чӣ гуна душманони ҳақиқат ба воситаи гирдоварии омма ва тамошобозӣ кӯшиш мекунанд, ки ҳақро пӯшонанд, аммо Худованд ҳақро пирӯз мегардонад, ҳарчанд кофирон нахоҳанд.

1. Фоидаҳо:

— Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқати Қуръон ҳатто дар гуфтугӯҳои оддии мардум ва тадбирҳои душманон низ ошкор мешавад ва Худованд ҳама чизро медонад ва назорат мекунад.

— Мусулмон бояд бидонад, ки ҷамъшавии мардум ва тамошои мусобиқаҳо, агар барои тақвияти ботил бошад, натиҷаи он ба зиёни худи онҳост; вале агар барои дидани ҳақ ва ибрат гирифтан бошад, он судманд аст.

— Қуръон моро тарбия мекунад, ки ба ҷои тамошои беҳуда, ба андеша ва тафаккур дар бораи нишонаҳои Худо машғул шавем ва аз саргузашти гузаштагон ибрат гирем.

— Ин оят бори дигар собит мекунад, ки ҳақ ҳамеша пирӯз аст ва ҳеҷ тадбири душманон наметавонад онро боздорад; ин боиси устувории имон ва умедворӣ ба раҳмати Худованд дар дили мӯъмин аст.