Сураи Аш-Шуара — Оят 37

1. Маънои калимаҳо:

• سَحَّارٍ: ҷодугари бисёрмоҳир, касе ки дар ҷодугарӣ хеле тавоно аст.
• عَلِيمٍ: доно, огоҳ, яъне касе ки дар фанни ҷодугарӣ дониши амиқ дорад.

1. Тафсири оят:

Қавми Фиръавн ба ӯ гуфтанд, ки кори Мӯсо ва Ҳорунро ба таъхир андоз ва ба шаҳрҳо сипоҳиёне бифирист, то ҳамаи ҷодугарони моҳирро ҷамъ оваранд. Онҳо назди ту ҳар ҷодугари бисёрдоно ва тавоноро меоранд, ки дар фанни ҷодугарӣ аз Мӯсо бартарӣ доранд, то бо ӯ муқобила кунанд ва ӯро дар мусобиқаи ҷодугарӣ шикаст диҳанд. Ин нишон медиҳад, ки Фиръавн ва қавми ӯ ҳақиқатро инкор карда, ба воситаи ҷодугарӣ мехостанд мӯъҷизаи Мӯсоро ботил созанд, вале натавонистанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишон медиҳад, ки ҳақиқат ҳамеша ғолиб аст, ҳатто агар душманон тамоми воситаҳои худро ба кор гиранд.
• Мӯъҷизаҳои паёмбарон аз ҷодугарӣ фарқ доранд, зеро онҳо аз ҷониби Худованд буда, ҳеҷ кас наметавонад ба онҳо муқобилат кунад.
• Ин ҳодиса боиси афзудани имон ва боварии мӯъминон ба қудрати Худованд мегардад.
• Қуръон ҳатто саргузашти душманони паёмбаронро нақл мекунад, то бандагони Худо аз он ибрат гиранд ва дар роҳи ҳақ устувор бошанд.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳарчанд душманон тадбирҳои зиёд андешанд, тадбири Худованд болотар аст ва ҳақиқат пирӯз мешавад.