Сураи Аш-Шуара — Оят 5

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• ذِكْر (зикр): дар ин ҷо ба маънои Қуръон ва ваҳй аст, ки Худованд барои ёдоварӣ ва ҳидояти мардум нозил мекунад.
• مُحْدَث (муҳдас): нав нозилшуда, қисм-қисм ва паёпай фурудомада.
• مُعْرِضِين (муъризин): рӯйгардонҳо, яъне касоне ки аз қабул ва гӯш додан ба он сар мегардонанд.

1. Тафсири оят:

Худованди Меҳрубон ба ин мушрикон ва дурӯғбароварандагон Қуръонро паёпай ва қисм-қисм нозил мекунад, то онҳоро ба ягонагии Худо даъват намояд, аз бадӣ боздорад ва ба роҳи рост ҳидоят кунад. Аммо ҳар бор ки ваҳйи нав аз ҷониби Парвардигори раҳмон фуруд меояд, онҳо аз он рӯй мегардонанд ва ба он гӯш намедиҳанд ва имон намеоранд. Онҳо бо исрори худ бар куфру инкор, ҳақро қабул намекунанд ва аз паёмҳои Худо ба такаббур ва беэътиноӣ мегузаранд. Ин оят нишон медиҳад, ки мушкили онҳо набудани далел ва ҳуҷҷат нест, балки саркашӣ ва рӯйгардонии онҳост.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меояд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Қуръон паёми Меҳрубони ҳақиқӣ аст, ки паёпай ва бо ҳикмат нозил шуда, то дилҳоро равшан ва роҳро равшантар созад.
• Худованд бандагонашро танҳо намегузорад, балки пайваста бо ваҳй ва ёдоварӣ онҳоро ба сӯи хайр ва наҷот ҳидоят мекунад.
• Рӯй гардондан аз Қуръон сабаби маҳрум шудан аз ҳидоят ва баракат мешавад, пас бояд бо дили кушод ва гӯши шунаво ба он рӯ оварем.
• Қуръон далели равшани ягонагии Худо ва ростқавлии Паёмбар (с) аст, ки ба он имон овардан саодати дунё ва охиратро таъмин мекунад.
• Ҳар ояти Қуръон даъвати меҳрубонона ба сӯи некӣ, покӣ ва адолат аст; биёед бо муҳаббат ва ихлос ба он пайравӣ кунем, то аз зумраи рӯйгардонҳо набошем.