Сураи Аш-Шуара — Оят 66

1. Маънои калимаҳо:

— «أَغْرَقْنَا»: ғарқ кардем, дар об ғӯтон кардем.

— «الْآخَرِينَ»: дигарон, яъне онҳое ки ғайр аз Мӯсо (а) ва пайравони ӯ буданд.

1. Тафсири оят:

Баъд аз он ки Мӯсо (а) ва мӯъминон ба саломат аз баҳр гузаштанд ва ба хушкӣ расиданд, баҳр ҳамон тавр кушода монд. Фиръавн бо лашкару қавми худ ба таъқиби онҳо вориди баҳр шуданд. Ҳангоме ки ҳамаашон дар миёни баҳр қарор гирифтанд, Аллоҳ таоло фармон дод ва баҳр ба ҳолати аввалааш баргашт ва рӯйи онҳоро пӯшонид. Ҳамин тавр Фиръавн ва тамоми қавми ӯ дар об ғарқ шуданд ва ҳалок гардиданд. Ин ҷазои онҳо буд барои куфру саркашӣ ва зулме ки ба бандагони Аллоҳ ва паёмбари Ӯ раво дида буданд.

1. Фоидаҳо:

— Аллоҳ таоло бандагони мӯъмини худро наҷот медиҳад ва душманони онҳоро ҳалок мегардонад, ҳарчанд ки онҳо бо қуввату лашкари зиёд бошанд.

— Ғалабаи ҳақ ҳатмист ва ботил ҳарчанд муддате қудрат дошта бошад, оқибат нест мешавад.

— Ин оят далели қудрати бепоёни Аллоҳ таоло ва тасдиқи ваъдаи Ӯ ба паёмбаронаш мебошад.

— Саркашӣ ва зулм сабаби ҳалокат аст, ва тавбаву итоат сабаби наҷот.

— Қиссаҳои Қуръон дарсҳои бузург барои инсонҳо доранд ва моро ба сӯи имон ва амали солеҳ ҳидоят мекунанд.