Sura Asz-Szu'ara — Werset 70

Znaczenie słów:

• „Mā ta'budūn" – „Co czcicie?" – pytanie retoryczne mające na celu skłonienie do refleksji nad przedmiotem czci.

Tafsir:

Oto, o czym mowa w tym wersecie: wspomnij, o Proroku, historię Ibrahima (Abrahama), kiedy to zwrócił się do swojego ojca – Azara – oraz do swojego ludu, zadając im pytanie: „Co wy czcicie?" – czyli jakie istoty lub rzeczy bierzecie sobie za bogów, oddając im cześć poza Allahem? Było to pytanie, które miało ich skłonić do zastanowienia się nad sensem ich praktyk religijnych i nad tym, czy to, co czczą, rzeczywiście zasługuje na ich uwielbienie. Ibrahim nie potępił ich od razu, lecz zaczął od pytania, aby obudzić w nich rozum i skłonić do krytycznego spojrzenia na własne wierzenia. Był to początek jego dialogu z ludem, który prowadził do wykazania bezsensowności bałwochwalstwa i do zaproszenia ich do czci Jedynego Boga.

Korzyści płynące z tego wersetu:

1. Mądrość w nawoływaniu do prawdy – Ibrahim rozpoczął swoją misję od pytania, a nie od bezpośredniego potępienia. Uczy nas to, że w rozmowie z ludźmi o religii warto najpierw skłonić ich do myślenia i refleksji, zamiast od razu krytykować ich praktyki.
2. Troska o rodzinę i społeczeństwo – Ibrahim zwrócił się najpierw do swojego ojca, a następnie do całego ludu. Pokazuje to, że obowiązek szerzenia dobra zaczyna się od najbliższych, a następnie obejmuje szerszą społeczność.
3. Odwaga w mówieniu prawdy – Ibrahim zadał trudne pytanie swojemu ojcu i ludowi, mimo że wiedział, iż spotka się z oporem. Uczy nas to, że prawda nie boi się pytań i że warto być odważnym w obronie monoteizmu.
4. Zachęta do poszukiwania sensu – Pytanie „co czcicie?" skłania każdego człowieka do zastanowienia się nad tym, czemu naprawdę poświęca swoje życie i serce. To zaproszenie do oczyszczenia wiary z wszelkich form bałwochwalstwa – zarówno dawnych, jak i współczesnych, takich jak przywiązanie do dóbr materialnych czy fałszywych autorytetów.
5. Podstawa dialogu międzyludzkiego – Pytanie Ibrahima pokazuje, że islam zachęca do rozmowy opartej na szacunku i logice, a nie na przymusie. To fundament cywilizowanego sporu o prawdę, który prowadzi do zbliżenia serc i umysłów.