Сураи Аш-Шуара — Оят 84

1. Маънои калимаҳо:

— «لِسَانَ صِدْقٍ»: забон ба маънои ситоиш ва ёдкарди нек; яъне номи нек ва овозаи хуш.

— «الْآخِرِينَ»: наслҳои оянда, умумҳое, ки баъд аз инсон меоянд.

1. Тафсири оят:

Иброҳим (алайҳис-салом) аз Парвардигори худ хоҳиш кард, ки барои ӯ дар миёни наслҳои оянда ва умумҳои баъдӣ ному овозаи нек ва ситоиши зебо ато фармояд. Яъне чунон ёдкарде дошта бошад, ки ҳамеша бо некӣ ва эҳтиром аз ӯ ёд кунанд ва сифатҳои некӯи ӯро ба забон оранд. Худованд ин дуои ӯро қабул кард ва ба ӯ чунон номи нек ато намуд, ки пайравони ҳамаи динҳо ӯро дӯст медоранд ва меситоянд. Ин оят нишон медиҳад, ки инсони солеҳ на танҳо дар ҳаёти худ, балки баъд аз рафтанаш ҳам бо амалҳои некӯ ва таъсири хайрнок дар дили мардум ҷой мегирад ва номаш бо некӣ зикр мешавад.

1. Фавоиди оят:

— Дуо ва хоҳиш аз Худованд барои номи нек ва ёдкарди хуш амали некӯст ва дар Қуръон омӯхта шудааст.

— Номи нек ва ситоиши мардум натиҷаи ихлос, некӯкорӣ ва роҳи рост аст; ҳар кӣ барои Худо амали солеҳ кунад, Худованд дар дили мардум муҳаббати ӯро ҷой медиҳад.

— Ин оят моро тарғиб мекунад, ки дар ҷомеа асар ва мероси хайр гузорем, то баъд аз мо ҳам бо дуои хайр ва ёдкарди некӯ зикр шавем.

— Қуръон нишон медиҳад, ки диндории ҳақиқӣ бо некӯкорӣ, ростқавлӣ ва хулқи ҳамида алоқаманд аст ва ин сабаби ҷалби дилҳо ба ислом мегардад.