Сураи Аш-Шуара — Оят 95

1. Маънои калимаҳо:

— «Ҷунуд»: лашкарҳо, пайравони гурӯҳӣ.

— «Иблис»: сарвари шайтонҳо, ки аз раҳмати Худо ронда шудааст.

— «Аҷмаъун»: ҳамагӣ, ҷамъи онҳо, бе истисно.

1. Тафсири оят:

Ин оят идомаи суханони Парвардигор дар бораи сарнавишти гумроҳшудагон аст. Дар рӯзи қиёмат ҳамаи онҳое, ки роҳи гумроҳиро пеш гирифта буданд, бо лашкари Иблис — яъне бо ҳамаи шайтонҳо ва пайравонашон аз ҷинну инс, ки ба ӯ итоат карда буданд — якҷоя ҷамъ карда мешаванд ва ба дӯзах андохта мешаванд. Ҳеҷ кас аз онҳо наҷот намеёбад ва ҳеҷ кас аз ин ҳисоб истисно намешавад. Ҳамаи онҳое, ки дар дунё ба Иблис пайравӣ карда, бадӣ ва шарро зебо нишон дода буданд, дар он рӯз бо сарвари худ якҷоя ҷазо мебинанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят ба мо меомӯзад, ки пайравӣ аз Иблис ва пайравони ӯ оқибати бад дорад ва бояд аз роҳи онҳо дурӣ ҷӯем.

— Худованд одил аст: ҳар кас бо амали худ ҷазо мебинад ва ҳеҷ кас бе ҳисоб намемонад.

— Ин оят моро ба тавба ва баргаштан ба роҳи рост даъват мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат бо лашкари Иблис ҷамъ нашавем.

— Дар ин оят раҳмати Худо низ ниҳон аст: Ӯ пеш аз ҷазо роҳи ҳидоятро нишон додааст, то бандагонаш имкони наҷот ёбанд.

— Ин оят моро ба ваҳдати роҳи ҳақ даъват мекунад, то ки ҳамагӣ ба роҳи Худо рафта, аз роҳи шайтон дур шавем.