Сураи Аш-Шуара — Оят 96

1. Маънои калимаҳо:

• قَالُوا: гуфтанд.
• يَخْتَصِمُونَ: бо ҳам баҳсу ҷанҷол мекунанд, якдигарро сарзаниш мекунанд.

1. Тафсири оят:

Ин оят аз рӯзҳои сахти охират хабар медиҳад, ки гурӯҳе аз дӯзахиён, ки дар дунё ба ғайри Худо ибодат мекарданд ва касонеро шарики Худо мегирифтанд, дар дохили оташ бо ҳам баҳсу ҷанҷол мекунанд. Онҳо бо он касоне, ки дар дунё онҳоро ба парастиш гирифта буданд, баҳс мекунанд ва ҳар яке гуноҳро ба гардани дигаре меандозад. Ҳамин тавр, ҳарду гурӯҳ — ҳам пешвоёни гумроҳӣ ва ҳам пайравони онҳо — эътироф мекунанд, ки дар гумроҳии ошкор буданд ва худро ба Худои ягона баробар медонистанд. Онҳо мегӯянд, ки танҳо гунаҳкорон ва ситамгарон буданд, ки моро ба ин сарнаҷом кашонданд.

1. Фоидаҳо:

• Ин оят нишон медиҳад, ки оқибати ширк ва пайравӣ аз роҳбарони гумроҳӣ хеле вазнин аст.
• Мусулмон бояд танҳо Худои ягонаро ибодат кунад ва ҳеҷ касро шарики Ӯ нагардонад.
• Одам бояд дар дунё аз касоне, ки ба бадӣ даъват мекунанд, эҳтиёт шавад ва ба онҳо такя накунад.
• Ин оят моро тарғиб мекунад, ки Қуръонро бихонем ва аз он панд гирем, то дар охират пушаймон нашавем.
• Қуръон китоби ҳидоят аст ва касе, ки ба он амал кунад, аз чунин сарнаҷоми даҳшатнок наҷот меёбад.