Сураи Ан-Намль — Оят 39

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «Ифрит»: маънои он қувваTMанди сахт ва неруманд аз ҷиннҳост.

— «Мақом»: ҷои нишастан, маҷлисе, ки дар он ҳузур мекунад.

— «Амин»: боваринок, хиёнат накунанда.

1. Тафсири оят:

Дар ин оят Аллоҳ таоло хабар медиҳад, ки яке аз ҷиннҳои қавӣ ва неруманд ба Сулаймон (алайҳис-салом) гуфт: «Ман тахти подшоҳии Маликаро пеш аз он ки ту аз ҷои нишастани худ бархезӣ, ба ту меоварам. Ва ман барои ин кор қувват дорам ва ба он чизе ки дар он аст, боваринок ҳастам, аз он чизе кам намекунам ва тағйир намедиҳам.»

Яъне, он ҷинн ба Сулаймон (алайҳис-салом) ваъда дод, ки дар муддати кӯтоҳе, пеш аз он ки маҷлис ба охир расад ва ӯ аз ҷояш бархезед, тахти Маликаро аз сарзамини Сабо ба он ҷо меорад. Вай худро қувватманд ва боваринок тавсиф кард, ки метавонад ин вазифаро иҷро кунад ва дар он чизе ки ба ӯ супорида шудааст, хиёнат намекунад.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Ин оят нишон медиҳад, ки Аллоҳ таоло ба бандагони худ қуввату қудрат ато мекунад ва ҳатто ҷиннҳо низ ба фармони Ӯ итоат мекунанд.

— Аз ин оят мефаҳмем, ки амонатдорӣ ва боваринокӣ сифатҳои некӯанд, ки ҳатто ҷиннҳо низ онҳоро эътироф мекунанд.

— Ин оят моро ба ин фикр мерасонад, ки Аллоҳ таоло ба паёмбаронаш мӯъҷизаҳо ва имкониятҳои фавқулодда медиҳад, то мардум ба қудрати Ӯ бовар кунанд.

— Қиссаи Сулаймон (алайҳис-салом) ва ҷиннҳо моро ташвиқ мекунад, ки ба Аллоҳ таваккал кунем ва аз Ӯ кӯмак бихоҳем, зеро Ӯ бар ҳар чизе қодир аст.

— Ин оят ҳамчунин моро огоҳ мекунад, ки ҷиннҳо воқеан вуҷуд доранд ва ба фармони Аллоҳ амал мекунанд, аммо мо бояд танҳо ба Аллоҳ паноҳ барем ва аз Ӯ ҳимоят бихоҳем.