Сураи Ан-Намль — Оят 57

1. Маънои калимаҳо:

— «أَنجَيْنَا»: наҷот додем, халос кардем.

— «أَهْلَهُ»: хонаводааш, пайравони ӯ аз муъминон.

— «امْرَأَتَهُ»: зани Лут (алайҳис-салом).

— «قَدَّرْنَا»: ҳукм кардем, муқаррар намудем.

— «الْغَابِرِين»: боқимондагон, онҳое ки дар азоб мемонанд ва ҳалок мешаванд.

1. Тафсири оят:

Пас аз он ки қавми Лут бо гуноҳҳои зишт ва фисқу фуҷури худ сазовори азоб гаштанд, Худованди мутаъол Лут (алайҳис-салом) ва хонаводаи ӯро аз азоби фурӯоянда наҷот дод. Танҳо зани ӯ аз ин наҷот маҳрум монд, зеро Худо бар ӯ ҳукм кард, ки дар байни ҳалокшавандагон боқӣ монад ва ҳамроҳи қавми гуноҳкор ба азоб гирифтор шавад. Сабаби ин буд, ки вай бо аъмоли қабеҳи қавми худ ҳамроҳӣ мекард ва ба онҳо кӯмак мерасонд ва аз кирдорҳои бади онҳо розӣ буд. Ҳамин тавр, вай на ба сабаби хешовандӣ, балки ба сабаби куфру хиёнати худ ба ҳалокат расид.

1. Фоидаҳои ин оят:

— Худованд бандагони солеҳ ва пайравони паёмбаронро наҷот медиҳад ва онҳоро дар вақти азоб танҳо намегузорад.

— Хешовандии наздик бо шахси солеҳ наҷотбахш нест, агар инсон худ имон ва амали солеҳ надошта бошад; зани Лут намунаи равшани ин аст.

— Розигӣ ва кӯмак ба гуноҳ ва аҳли фисқ инсонро ба ҳалокат мерасонад, ҳатто агар дар хонадони паёмбар бошад ҳам.

— Ин оят ҳушдор медиҳад, ки ҳар кас бояд масъулияти амали худро бифаҳмад ва ба ҷои пайравӣ аз бадкорӣ, роҳи имон ва некӯкориро интихоб кунад.

— Худованди мутаъол одил аст: касеро бе сабаб азоб намекунад ва касеро бе сабаб наҷот намедиҳад; ҳар кас мувофиқи амали худ ҷазо ё подош мегирад.