Сураи Ан-Намль — Оят 74

1. Маънои калимаҳо:

— «تُكِنُّ»: пинҳон медорад, ниҳон мекунад.

— «صُدُورُهُمْ»: синаҳо ва дилҳои онҳо.

— «يُعْلِنُونَ»: ошкор месозанд, зоҳир мекунанд.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту, эй Паёмбар, бешубҳа медонад ҳар чизеро, ки синаҳои бандагонаш пинҳон медоранд ва ҳар чизеро, ки онҳо ошкор месозанд. Ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад — на ниятҳои ниҳонии дилҳо ва на амалҳои зоҳирӣ. Ӯ бар ҳамаи ин огоҳ аст ва ба зудӣ бандагонашро ба мувофиқи он чи ки кардаанд, подош ё ҷазо хоҳад дод. Ин оят тасаллиест барои Паёмбар (с) ва ҳамаи муъминон, ки агар душманон дар пинҳон нақшаҳо мекашанд ё дар зоҳир куфру душманӣ нишон медиҳанд, Худованди Таоло аз ҳамаи онҳо огоҳ аст ва ҳисоби ҳамаро хоҳад расонд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд:

— Инсон бояд ҳамеша дар ёд дошта бошад, ки Худо на танҳо амалҳои зоҳирии ӯро, балки ниятҳо ва андешаҳои пинҳонии дилашро низ медонад. Ин боиси он мегардад, ки дилу синаи худро аз кибру ҳасад ва ниятҳои бад пок созад.

— Ин оят ба муъмин умед мебахшад, ки агар касе дар пинҳон ба ӯ бадӣ биандешад, Худо аз он огоҳ аст ва адолатро барқарор хоҳад кард.

— Донистани он ки Худо ҳама чизро медонад, инсонро ба ихлос ва ростқавлӣ дар ибодат ва муомила бо мардум ҳидоят мекунад, зеро риё ва дуруғ дар пеши Худои доно ҳеҷ суде надорад.

— Ин оят даъват мекунад, ки ҳамеша ба сӯи Худо тавба кунем ва дилу забонро дар роҳи ростӣ нигоҳ дорем, чунки Ӯ ҳам пинҳон ва ҳам ошкорро мебинад ва мешунавад.