Сураи Ан-Намль — Оят 73

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

— «فَضْل»: фазлу неъмат, яъне лутфу марҳамати Худованд бар бандагонаш.

— «لَا يَشْكُرُونَ»: шукр намегузоранд, яъне неъматҳои Худоро эътироф накарда, ба Ӯ сипос намегузоранд.

1. Тафсири оят:

Парвардигори ту — эй Паёмбар — бар мардум фазлу неъмати бузург дорад. Аз ҷумлаи он неъматҳо ин аст, ки бо вуҷуди куфру гуноҳҳои онҳо, ба азоб гирифтанашон шитоб намекунад ва ба онҳо мӯҳлат медиҳад, то тавба кунанд ва ба роҳи ҳақ баргарданд. Ин ҳам як зуҳури фазлу раҳмати Ӯст бар бандагон. Аммо бо вуҷуди ин ҳамаи неъматҳо, бештари мардум шукргузор нестанд: на неъматҳои Худоро эътироф мекунанд, на ба Ӯ имон меоранд ва на танҳо Ӯро ибодат мекунанд. Онҳо фазлу марҳамати Худоро фаромӯш мекунанд ва аз сипосгузорӣ рӯй мегардонанд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

— Худованд Парвардигори меҳрубону бахшанда аст, ки ба гуноҳкорон шитоб намекунад ва ба онҳо фурсати тавба медиҳад; ин нишонаи фазлу раҳмати Ӯст.

— Шукргузорӣ дар баробари неъматҳои Худо вазифаи ҳар банда аст; шукр натанҳо бо забон, балки бо дил ва амал низ зоҳир мешавад.

— Қуръон моро огоҳ мекунад, ки аксари мардум аз шукр ғофиланд; ин боиси он мегардад, ки мо худро аз онҳо ҷудо карда, аз неъматҳои Худо қадрдонӣ кунем.

— Ин оят дилро ба ислом ҷалб мекунад, зеро нишон медиҳад, ки Худованди мо сахтгир нест, балки бо фазлу марҳамат бо бандагонаш муносибат мекунад ва ба онҳо имкони наҷот медиҳад.