Сураи Ан-Намль — Оят 83

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят ниёз ба шарҳ доранд:

• نَحْشُرُ — ҷамъ мекунем, гирд меоварем.
• أُمَّةٍ — ҳар гурӯҳ ва насл аз мардум.
• فَوْجًا — гурӯҳе, ҷамоате.
• يُوزَعُونَ — аввали онҳо барои охиринашон нигоҳ дошта мешавад, то ҳама якҷоя гирд оянд.

1. Тафсири оят:

Ва ёд кун — эй Паёмбар — рӯзеро, ки Мо аз ҳар як уммат гурӯҳе аз онҳоро, ки оёти Моро дурӯғ мешумурданд, ҷамъ меоварем. Онҳо касоне ҳастанд, ки оятҳо ва далелҳои равшани Мо — аз ҷумла Қуръон — ро инкор карда, ба онҳо бовар надоштанд. Пас аввали онҳо барои охиринашон боздошта мешавад, то ҳама гирд оянд ва сипас ба сӯи ҳисобу китоб ронда мешаванд. Ин гурӯҳ бештар сарварону бузургони он умматҳоянд, ки мардуми худро ба инкор роҳбарӣ мекарданд; онҳо дар пеши чашми уммати худ гирд оварда мешаванд ва баъд ба сӯи ҷазо бурда мешаванд.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят бармеоянд ва мардумро ба ислом ва Қуръон меҳрубон месозанд:

• Ин оят моро бовар медиҳад, ки рӯзи қиёмат ҳақ аст ва ҳеҷ кас аз ҳисобу китоби Худо пинҳон намешавад.
• Адолати Худовандро нишон медиҳад: ҳар касе, ки оятҳои Ӯро дурӯғ шумурдааст, дар он рӯз ҷамъ оварда мешавад ва ҳақиқат равшан мегардад.
• Моро ташвиқ мекунад, ки ба Қуръон бодиққат гӯш диҳем ва онро тасдиқ кунем, зеро инкор кардани оятҳои Худо оқибати сахт дорад.
• Меҳрубонӣ ва раҳмати Худоро ёдовар мешавад: Ӯ пеш аз ҷазо оятҳои худро равшан фармудааст, то мардум роҳи ростро интихоб кунанд.
• Ин оят дили инсонро ба тавба ва бозгашт ба сӯи Худо ҳидоят мекунад, зеро ҳанӯз фурсати ислоҳ вуҷуд дорад ва Қуръон роҳнамои раҳмат аст.