Сураи Ан-Намль — Оят 90

1. Маънои калимаҳое, ки дар оят равшансозӣ мехоҳанд:

• السَّيِّئَةِ: гуноҳи бузург ва бадӣ, ки дар ин ҷо мақсади асосӣ ширк ва куфр аст, инчунин гуноҳҳои дигарро дар бар мегирад.
• فَكُبَّتْ وُجُوهُهُمْ: пас рӯйҳои онҳо ба рӯй афканда мешаванд, яъне бо хорӣ ва зиллат ба оташ партофта мешаванд.
• تُجْزَوْنَ: подош дода мешавед, сазо мебинед.

1. Тафсири оят:

Ҳар касе, ки дар рӯзи қиёмат бо куфру ширк ва амалҳои бад ба пешгоҳи Худо ҳозир шавад, сазои ӯ ин аст, ки ба рӯй ба оташи дӯзах афканда мешавад. Ин афкандан бо таҳқир ва хорӣ сурат мегирад, то ки онҳо хорию зиллати худро пурра ҳис кунанд. Он гоҳ ба онҳо барои сарзаниш ва маломат гуфта мешавад: «Оё шумо ҷуз ба андозаи он амалҳое, ки дар дунё анҷом медодед, сазо дода мешавед?» Яъне подоши шумо маҳз мувофиқи куфру гуноҳҳои шумост ва ҳеҷ ситаме бар шумо намеравад. Ин оят нишон медиҳад, ки адолати Худо дар рӯзи қиёмат комил аст ва ҳар кас натиҷаи амали худашро мебинад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят адолати Худоро нишон медиҳад: ҳар кас ба андозаи амали худ сазо ё мукофот мегирад ва ҳеҷ кас беҳисоб ҷазо намешавад.
• Он моро огоҳ мекунад, ки аз ширку куфр ва гуноҳҳо дурӣ ҷӯем, зеро оқибати онҳо хорӣ ва азоб аст.
• Ин оят ба мо мефаҳмонад, ки Қуръон китоби ҳидоят ва раҳмат аст; он на танҳо аз азоб огоҳ мекунад, балки роҳи наҷотро низ нишон медиҳад.
• Ваъдаи адолати Худо дили мӯъминро ором мекунад, ки ҳеҷ амали нек беподош намемонад ва ҳеҷ бадӣ беҷазо намемонад.
• Ин оят моро ба тавба ва беҳтар кардани амалҳо ташвиқ мекунад, то ки дар рӯзи қиёмат бо рӯйҳои сафед ва сарбаланд ҳозир шавем.