Сураи Аль-Касас — Оят 85

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• فَرَضَ: воҷиб кард, зарурӣ гардонид; дар ин ҷо маънои бори гарон ва масъулияти бузургро дорад, яъне Худованд Қуръонро бар Паёмбар (с) воҷиб кард, ки онро расонад ва ба он амал кунад.
• مَعَاد: ҷои бозгашт; мақсуд аз он шаҳри Макка аст, ки Паёмбар (с) аз он ҳиҷрат карда буд.
• ضَلَالٍ مُّبِينٍ: гумроҳии ошкор ва равшан, яъне роҳи гумроҳӣ ва дур шудан аз роҳи рост ба таври возеҳ.

1. Тафсири оят:

Худованди Таоло ба Паёмбари худ (с) хитоб мекунад, ки Ҳамон Зоте, ки Қуръонро бар ту нозил кард ва онро ба ту воҷиб гардонид, ки онро ба мардум расонӣ ва ба аҳкоми он амал кунӣ, ҳатман туро ба ҷои бозгашт — яъне ба Макка — бармегардонад. Ин ваъдаи Худованд буд, ки пас аз ҳиҷрат ба Мадина, Паёмбар (с) бо пирӯзӣ ва сарфарозӣ ба зодгоҳи худ бармегардад. Сипас Худованд ба Паёмбар (с) мефармояд, ки ба ин мушрикон бигӯ: Парвардигори ман аз ҳама беҳтар медонад, ки кӣ бо ҳидоят ва роҳи рост омадааст ва кӣ дар гумроҳии ошкор ва равшан қарор дорад. Ӯ ҳар ду гурӯҳро мешиносад ва ҳар яке аз онҳоро мувофиқи амалаш ҷазо медиҳад.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят нишонаи равшани ваъдаи рост ва дурусти Худованд аст, ки ҳатман амалӣ мешавад; ҳамон гуна ки Паёмбар (с) пас аз чанд сол бо пирӯзӣ ба Макка баргашт.
• Қуръон неъмати бузург ва масъулияти гарон аст; ҳар касе, ки онро қабул мекунад, бояд онро бихонад, бифаҳмад ва ба он амал кунад.
• Худованд донандаи ҳақиқии ҳоли бандагонаст; Ӯ медонад, ки кӣ дар роҳи ҳидоят аст ва кӣ дар гумроҳӣ. Пас набояд касе ба худписандӣ ва гумонҳои беасос такя кунад.
• Ин оят ба мусулмонон умед ва қаноат мебахшад, ки агар дар роҳи ҳақ бошед, Худованд шуморо ёрӣ мекунад ва ба пирӯзӣ мерасонад, ҳарчанд муддате машаққат ва душворӣ бикашед.
• Ин оят даъват мекунад, ки инсон ҳамеша аз Худованд ҳидоят талаб кунад ва аз гумроҳӣ ба Ӯ паноҳ барад, зеро танҳо Ӯст, ки роҳи рост ва роҳи гумроҳиро аз ҳам фарқ мекунад.