Сураи Аль-Анкабут — Оят 27

1. Маънои калимаҳое, ки ба шарҳ ниёз доранд:

• وَهَبْنَا: ато кардем, бахшидем.
• ذُرِّيَّتِهِ: наслаш, фарзандон ва авлоди ӯ.
• النُّبُوَّةَ: паёмбарӣ, рисолати илоҳӣ.
• الْكِتَابَ: китобҳои осмонӣ, ки аз ҷониби Худо нозил шудаанд.
• أَجْرَهُ: подоши ӯ, мукофоти некӯ.
• الصَّالِحِينَ: некӯкорон, шоистагон.

1. Тафсири оят:

Худованди мутаъол мефармояд, ки ба Иброҳим (алайҳис-салом) Исҳоқро ато кардем ва аз паси ӯ Яъқубро бахшидем, ки набераи ӯ буд. Ин ҳар ду фарзандони некӯ ва солеҳ буданд. Мо дар наслу авлоди Иброҳим паёмбарӣ ва китобҳои осмониро қарор додем, яъне ҳамаи паёмбароне, ки баъд аз ӯ омаданд, аз наслу зуррияи ӯ буданд ва китобҳои осмонӣ ба онҳо нозил шуданд. Инчунин Мо ба Иброҳим подоши некӯи ӯро дар ҳаёти дунё додем, ки он ситоиши некӯ ва фарзандони солеҳ аст. Ва ҳамоно ӯ дар охират аз зумраи солеҳон ва некӯкорон хоҳад буд, ки Худованд ба ӯ подоши бузург ва пурра ато хоҳад кард, бидуни он ки аз подоши охирати ӯ чизе кам шавад.

1. Фоидаҳое, ки аз ин оят ба даст меоянд ва одамонро ба ислом ва Қуръон меҳрубон мекунанд:

• Ин оят нишон медиҳад, ки Худованд бандагони солеҳ ва боихлоси худро танҳо намегузорад, балки ба онҳо фарзандони некӯ ва наслу авлоди пок ато мекунад.
• Иброҳим (алайҳис-салом) бо сабру тоқат ва итоати худ ба Худо ба чунин мақоми олӣ расид, ки Худованд паёмбарӣ ва китобҳои осмониро дар наслаш қарор дод. Ин ба мо таълим медиҳад, ки сабр ва итоат ба Худо роҳи расидан ба муваффақият ва некӯӣ аст.
• Худованд подоши некӯкоронро на танҳо дар охират, балки дар ҳаёти дунё низ медиҳад, ки ин ситоиши некӯ ва эҳтироми мардум аст.
• Ин оят ба мо умед мебахшад, ки агар мо низ роҳи солеҳон ва некӯкоронро пеш гирем, Худованд моро дар охират бо онон ҳамроҳ хоҳад кард ва ба мо подоши бузург ато хоҳад кард.
• Қуръон ба мо нишон медиҳад, ки Худованд одил аст ва подоши ҳеҷ касро нодида намегирад, балки ба ҳар кас мувофиқи амалаш подош медиҳад.