Сураи Аль-Анкабут — Оят 29

1. Маънои калимаҳои душворфаҳм:

• النَّادِي: маҷлисгоҳ ва ҷои суҳбати қавм, то даме ки дар он ҷамъ бошанд.
• الْمُنكَر: кори зишт ва норавое, ки шаръан ва ақлан рад шудааст.
• السَّبِيل: роҳи омма, роҳи мусофирон.

1. Тафсири оят:

Лут (алайҳис-салом) қавми худро аз амалҳои зишт боздошт ва гуфт: «Шумо ба ҷои занон ба мардон наздикӣ мекунед ва ин кори қабеҳро анҷом медиҳед, ки пеш аз шумо касе дар ҷаҳон чунин корро накардааст. Шумо роҳҳоро мебандед ва мусофиронро таҳдид мекунед, то касе аз назди шумо гузашта натавонад, ва дар маҷлисҳои худ корҳои нораво мекунед — ба якдигар фисқу фуҷур мекунед, мардумро масхара мекунед ва бо сухану кирдори бад озор медиҳед». Ҳамин гуна дар маҷлисҳои оммавӣ гирди ҳам омадан ба гуноҳу зиштӣ ҳаром аст ва бояд аз он парҳез кард.

Вақте Лут онҳоро аз ин корҳои бад наҳй кард, ҷавоби қавми ӯ ҳеҷ чизе набуд, магар он ки бо тамасхур гуфтанд: «Агар дар он чи мегӯӣ рост мегӯӣ, азоби Худоро бар мо биёр!» Онҳо ба ҷои тавбаву ислоҳ, аз паёмбар талаб карданд, ки азоб зуд биёяд.

1. Фавоиде, ки аз ин оят бармеояд ва мардумро ба Ислом ва Қуръон меҳрубон мекунад:

• Ислом одамонро аз корҳои зишт ва зараровар ба ҷомеа бозмедорад ва покии ахлоқро тарғиб мекунад.
• Дар ҷомеаи исломӣ роҳҳои омма бояд бехатар бошанд ва касе ҳақ надорад мусофиронро таҳдид ё озор диҳад.
• Маҷлисҳо ва ҷамъомадҳо бояд аз гуноҳу бадзабонӣ пок бошанд; гирди ҳам омадан ба норавоӣ ҳаром аст.
• Паёмбарон бо нармӣ ва ҳикмат мардумро даъват мекарданд, аммо баъзе қавмҳо ба ҷои қабули ҳақ, тамасхур ва инкор мекарданд.
• Ин оят моро тарбия мекунад, ки ба ҷои талаб кардани азоб, ба Худо тавба кунем ва роҳи покиву некӣро интихоб намоем.
• Қуръон ҳатто ҳодисаҳои гузаштагонро барои ибрат нақл мекунад, то мо аз анҷоми гуноҳу зиштӣ дурӣ ҷӯем ва ба неъматҳои Ислом шукр гӯем.