Сураи Аль Имран Оят 119 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Огоҳ бошед, ки шумо ононро дӯст медоред ва ҳол он…

Аль Имран · 119/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

هَا أَنتُمْ أُولَاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ ۝١١٩

🔤 Transliteration

Haaa antum ulaaa`i tuhibboonahum wa laa yuhibboonakum wa tu`minoona bil kitaabi kullihee wa izaa laqookum qaalooo aamannaa wa izaa khalaw `addoo `alaikumul anaamila minal ghaiz; qul mootoo bighai zikum; innal laaha `aleemum bizaatis sudoor

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Огоҳ бошед, ки шумо ононро дӯст медоред ва ҳол он ки онҳо шуморо дӯст надоранд. Шумо ба ҳамаи ин китоб имон овардаед. Чун шуморо бубинанд, гӯянд: «Мо ҳам имон овардаем». Ва чун хилват кунанд, аз ғояти кинае, ки ба Шумо доранд, сарангушти худ ба дандон газанд. Бигӯ: «Дар кинаи хеш бимиред! Албатта Худо ба он чӣ дар дилҳост, огоҳ аст».

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои мушкили оят:

هَا أَنتُمْ أُولَاءِ: «Ҳоло шумо ҳамин гурӯҳед» — иборае, ки барои ҷалби диққат ва таъкид омадааст.
عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ: «ангуштҳои худро ба шумо газанд» — ибораи маҷозӣ, ки нишонаи ниҳояти ғазаб ва хашм аст.
الْأَنَامِلَ: ҷамъи «анмула» — банду ангуштҳо, яъне нӯгҳои ангуштҳо.
الْغَيْظِ: ғазаби шадид, хашми фурӯхӯрда, ки дилро мефишорад.
ذَاتِ الصُّدُورِ: он чи дар синаҳо пинҳон аст — ниятҳо, эҳсосот ва асрори дилҳо.

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят ба муъминон рӯй оварда, онҳоро ба хотири он ки ба яҳудиён муҳаббат доранд ва ба онҳо некӣ мекунанд, ҳангоме ки онҳо ҳеҷ муҳаббате ба муъминон надоранд, сарзаниш мекунад. Муъминон ба ҳамаи китобҳои осмонӣ, аз ҷумла китоби онҳо, имон доранд, аммо онҳо ба китобе, ки бар Паёмбар (с) нозил шудааст, имон намеоранд. Ин аст, ки муҳаббати якҷонибаи муъминон нодуруст аст.

Сипас Худованд ҳолати дуруӯягии онҳоро тасвир мекунад: вақте бо муъминон вохӯр мешаванд, ба забон мегӯянд: «Имон овардем», аммо вақте дар хилват бо ҳамдигар менишинанд, аз шиддати ғазаб ва хашм ангуштҳои худро мегазанд. Ин ғазаби онҳо аз он сабаб аст, ки мебинанд муъминон дар ваҳдат ва ягонагӣ ҳастанд, калимаи онҳо якҷоя аст ва Ислом иззат дорад, дар ҳоле ки худи онҳо дар хорӣ ва залолат қарор доранд.

Он гоҳ Худованд ба Паёмбари худ (с) мефармояд: «Бигӯ: бо ғазаби худ бимиред!» Яъне то дами марг дар ҳамин ғазаб ва хашм бимонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он халос нашаванд. Ҳамоно Худованд ба он чи дар синаҳост, огоҳ аст — ба имон ва куфр, ба некӣ ва бадӣ — ва ҳар касро мувофиқи амалаш ҷазо хоҳад дод.

Фавоиде, ки аз ин оят ба даст меояд:

Ин оят ба муъминон меомӯзад, ки дӯстии худро ба касе, ки ба онҳо адоват дорад, беҳуда сарф накунанд ва эҳтиёткор бошанд.
Имон ба ҳамаи китобҳои осмонӣ хислати муъминон аст, на яҳудиён, ки ба китоби охирин имон надоранд.
Дуруӯягӣ ва нифоқи душманони Ислом ҳамеша ошкор мешавад: дар зоҳир сухани нарм мегӯянд, дар ботин аз ғазаб месӯзанд.
Ваҳдати муъминон ва иззати Ислом сабаби ғазаби душманон аст, пас бояд ин ваҳдатро ҳифз кунем.
Худованд ба асрори дилҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз Ӯ пинҳон намемонад; ин боиси умедворӣ ба адолати Ӯ ва тарс аз ҳисоб аст.
Ин оят муъминонро ба сабр ва устуворӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад ва онҳоро тасаллӣ медиҳад, ки пирӯзӣ аз они онҳост.

📜 Оят 117-121 — Сураи Аль Имран

117مَثَلُ مَا يُنفِقُونَ فِي هَٰذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيحٍ فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْمٍ ظَلَمُوا أَنفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ ۚ وَمَا ظَلَمَهُمُ اللَّهُ وَلَٰكِنْ أَنفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ

Он чӣ инҳо дар ин ҷаҳон хайр мекунанд, ҳамонанди он аст, ки тундбоде сард бар киштзори қавме бар хеш ситам карда бивазад ва он киштаро нобуд созад. Худо бар онҳо ситам раво надошт. Онон худ бар худ ситам карданд.

118يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِّن دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ ۚ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ

Эй касоне, ки имон овардаед, дӯсти ҳамрозе ғайр аз ҳамдинони худ магиред, ки дигарон аз ҳеҷ фасоде дар хаққи шумо кӯтоҳӣ намекунанд ва хостори ранҷу машаққати шумоянд. Ва душманӣ аз гуфторашон ошкор аст ва он кина, ки дар дил доранд, бештар аст аз он чӣ ба забон меоваранд. Оётро бароятон ошкор сохтем, агар ба ақл дарёбед!

119هَا أَنتُمْ أُولَاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

120إِن تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِن تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِهَا ۖ وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا ۗ إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ

Агар хайре ба шумо расад, андӯҳгин шаванд ва агар ба мусибате гирифтор оед, шодмоп гарданд. Агар сабр варзед ва парҳезгорӣ кунед, аз макрашон ба шумо зиёне наррсад, кк Худо бар ҳар коре, ки мекунанд, огоҳӣ дорад!

121وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

Ва бомдодон аз миёни касони хеш берун омадӣ, то мӯъминонро дар он ҷойҳо, ки мебоист биҷанганд, биншонӣ ва Худо шунавову доност!

← Оят 118 📖 Аль Имран Оят 120 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

119Оят

Тарҷума — Аль Имран 119

Сураи Аль Имран Оят 119 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Огоҳ бошед, ки шумо ононро дӯст медоред ва ҳол он…

Сураи Оят 119/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 117–121. Ба Тоҷикӣ: Русский.