Сураи Аль Имран Оят 120 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Агар хайре ба шумо расад, андӯҳгин шаванд ва агар ба…

Аль Имран · 120/200

Тарҷума Транслитератсия — Сураи Аль Имран

إِن تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِن تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِهَا ۖ وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا ۗ إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ ۝١٢٠

🔤 Transliteration

In tamsaskum hasanatun tasu`hum wa in tusibkum saiyi`atuny yafrahoo bihaa wa in tasbiroo wa tattaqoo laa yad urrukum kaiduhum shai`aa; innal laaha bimaa ya`maloona muheet

📖 Тарҷума (Ба Тоҷикӣ)

📖 Ба Тоҷикӣ

Агар хайре ба шумо расад, андӯҳгин шаванд ва агар ба мусибате гирифтор оед, шодмоп гарданд. Агар сабр варзед ва парҳезгорӣ кунед, аз макрашон ба шумо зиёне наррсад, кк Худо бар ҳар коре, ки мекунанд, огоҳӣ дорад!

🌐 Additional reference in Русский

📖 Ayah 📜 Tafsir 📚 Al-Waseet 🔤 Ayah (I'rab)

0:00

📜

Тарҷума — Tafsir

Маънои калимаҳои асосӣ:

تَمْسَسْكُمْ: ба шумо расад, шуморо фаро гирад.
حَسَنَةٌ: неъмат ва некӣ — монанди ғалаба, ғанимат, фаровонии ризқу фарзанд.
تَسُؤْهُمْ: онҳоро ғамгин мекунад.
سَيِّئَةٌ: бадӣ ва мусибат — монанди шикаст, қаҳтӣ, камбуди молу ҷон.
يَفْرَحُوا بِهَا: аз он шод мешаванд ва шаммат мезананд.
كَيدُهُمْ: макру фиреби онҳо.
مُحِيطٌ: иҳотакунанда, донанда ва нигаҳбони ҳама чиз.

Тафсири оят:

Худованд дар ин оят сифати душманони исломро баён мекунад, то мӯъминон аз онҳо эҳтиёт кунанд. Ҳар гоҳ ба шумо — эй мӯъминон — неъмате расад, монанди ёрии Худо бар душман ё ғанимат ва фаровонии ризқу фарзанд, ин душманон ғамгин мешаванд ва дилҳояшон пур аз андӯҳ мегардад. Ва ҳар гоҳ ба шумо мусибате расад, монанди шикаст дар ҷанг ё камбудии молу фарзанд, аз он шод мешаванд ва ба шумо шаммат мезананд. Ин нишонаи адовати пинҳонии онҳост.

Сипас Худованд роҳи наҷотро нишон медиҳад: агар шумо бар душвориҳо сабр кунед ва аз Худо битарсед — яъне амрҳои Ӯро иҷро намуда, аз манъкардаҳояш дур шавед — макру фиреби онҳо ҳеҷ зараре ба шумо намерасонад. Зеро Худо ба ҳамаи аъмоли онҳо огоҳ аст ва ҳеҷ чиз аз дониши Ӯ пинҳон намемонад; Ӯ ҳамаи корҳои онҳоро иҳота кардааст ва ба зудӣ онҳоро ба сазои аъмолашон хоҳад расонд. Ин оят ба мӯъминон мужда медиҳад, ки бо сабр ва тақво пирӯзӣ аз они онҳост.

Фоидаҳои ин оят:

Ин оят ба мӯъминён меомӯзад, ки душманони ислом ҳамеша аз неъматҳои мӯъминон ғамгин ва аз мусибатҳои онҳо шод мешаванд; ин боиси он мегардад, ки мӯъмин ба Худо таваккул кунад ва аз душман натарсад.
Сабр ва тақво сипари муҳофизат аз макру фиреби душман аст; ҳар кас ин ду сифатро дошта бошад, Худо ӯро нигаҳбонӣ мекунад.
Донистани он ки Худо ба ҳамаи аъмоли бандагон иҳота дорад, дили мӯъминро ором месозад ва ӯро ба адолати илоҳӣ умедвор мегардонад.
Ин оят мӯъминонро ба ваҳдату якдилӣ даъват мекунад, то дар баробари душман устувор бошанд ва аз шаммати душман наранҷанд.
Ваъдаи ёрии Худо барои аҳли сабру тақво боиси он мешавад, ки инсон ба ислом ва Қуръон бештар маҳаббат пайдо кунад ва ба роҳи рост устувор монад.

📜 Оят 118-122 — Сураи Аль Имран

118يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا بِطَانَةً مِّن دُونِكُمْ لَا يَأْلُونَكُمْ خَبَالًا وَدُّوا مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضَاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَمَا تُخْفِي صُدُورُهُمْ أَكْبَرُ ۚ قَدْ بَيَّنَّا لَكُمُ الْآيَاتِ ۖ إِن كُنتُمْ تَعْقِلُونَ

Эй касоне, ки имон овардаед, дӯсти ҳамрозе ғайр аз ҳамдинони худ магиред, ки дигарон аз ҳеҷ фасоде дар хаққи шумо кӯтоҳӣ намекунанд ва хостори ранҷу машаққати шумоянд. Ва душманӣ аз гуфторашон ошкор аст ва он кина, ки дар дил доранд, бештар аст аз он чӣ ба забон меоваранд. Оётро бароятон ошкор сохтем, агар ба ақл дарёбед!

119هَا أَنتُمْ أُولَاءِ تُحِبُّونَهُمْ وَلَا يُحِبُّونَكُمْ وَتُؤْمِنُونَ بِالْكِتَابِ كُلِّهِ وَإِذَا لَقُوكُمْ قَالُوا آمَنَّا وَإِذَا خَلَوْا عَضُّوا عَلَيْكُمُ الْأَنَامِلَ مِنَ الْغَيْظِ ۚ قُلْ مُوتُوا بِغَيْظِكُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ

Огоҳ бошед, ки шумо ононро дӯст медоред ва ҳол он ки онҳо шуморо дӯст надоранд. Шумо ба ҳамаи ин китоб имон овардаед. Чун шуморо бубинанд, гӯянд: «Мо ҳам имон овардаем». Ва чун хилват кунанд, аз ғояти кинае, ки ба Шумо доранд, сарангушти худ ба дандон газанд. Бигӯ: «Дар кинаи хеш бимиред! Албатта Худо ба он чӣ дар дилҳост, огоҳ аст».

120إِن تَمْسَسْكُمْ حَسَنَةٌ تَسُؤْهُمْ وَإِن تُصِبْكُمْ سَيِّئَةٌ يَفْرَحُوا بِهَا ۖ وَإِن تَصْبِرُوا وَتَتَّقُوا لَا يَضُرُّكُمْ كَيْدُهُمْ شَيْئًا ۗ إِنَّ اللَّهَ بِمَا يَعْمَلُونَ مُحِيطٌ

121وَإِذْ غَدَوْتَ مِنْ أَهْلِكَ تُبَوِّئُ الْمُؤْمِنِينَ مَقَاعِدَ لِلْقِتَالِ ۗ وَاللَّهُ سَمِيعٌ عَلِيمٌ

Ва бомдодон аз миёни касони хеш берун омадӣ, то мӯъминонро дар он ҷойҳо, ки мебоист биҷанганд, биншонӣ ва Худо шунавову доност!

122إِذْ هَمَّت طَّائِفَتَانِ مِنكُمْ أَن تَفْشَلَا وَاللَّهُ وَلِيُّهُمَا ۗ وَعَلَى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ

Ду гурӯҳ аз шумо нияти он карданд, ки дар ҷанг сустӣ намоянд ва Худо ёварашон буд, пас мӯъминон бояд, ки бар Худо таваккал кунанд!

← Оят 119 📖 Аль Имран Оят 121 →

Аль ИмранФеҳристи Қуръон

200Оят

MedinanRevelation

120Оят

Тарҷума — Аль Имран 120

Сураи Аль Имран Оят 120 - Хондан, Гӯш кун, Тарҷума, Тоҷикӣ : Агар хайре ба шумо расад, андӯҳгин шаванд ва агар ба…

Сураи Оят 120/200 — Сураи Аль Имран آل عمران (Medinan). Хондан Гӯш кун Тарҷума (Тоҷикӣ). Гӯш кун: Сураи Аль Имран Гӯш кун, Сураи Аль Имран Тарҷума, Сураи Аль Имран mp3, Сураи Аль Имран pdf. Оят 118–122. Ба Тоҷикӣ: Русский.