سورت آل عمران — آیت 122

د کلمو معناګانې:

• هَمَّت: اراده يې وکړه، قصد يې وکړ.
• طَّائِفَتَانِ: دوه ډلې، دوه ډلې.
• تَفْشَلَا: بې زړه شي، کمزوري شي او له جنګه وګرځي.
• وَلِيُّهُمَا: د دواړو ملګری، مددګار او ساتونکی.

د آيت تفسير:

اې نبي! هغه وخت ياد کړه کله چې ستاسو څخه دوه ډلو (بني سلمه او بني حارثه) د شاتګ او بې زړه والي اراده وکړه، ځکه چې د منافقانو مشر عبدالله بن ابي بن سلول هڅه کوله چې دوى له جنګه وګرځوي او له خپل لښکر سره بېرته کورونو ته بوزي. خو الله تعالی د دوى ساتنه وکړه او د دوى په زړونو کې يې ثبات واچاوه، نو دوى له خپل پيغمبر سره په جنګ کې پاتې شول. الله تعالی د دواړو ډلو ملګری او مددګار دی، هغه يې له دې کمزورۍ او بې زړه والي څخه وساتل. او مؤمنان بايد په ټولو چارو کې يوازې پر الله تعالی توکل وکړي، نه پر نورو.

فايدې:

• الله تعالی د خپلو مؤمن بندګانو ساتونکی او مددګار دی، او کله چې دوى له هغه سره اړیکه ټینګه کړي، هغه به يې له ټولو خطرونو او کمزوريو څخه وساتي.
• د دښمن له وېرې شاتګ او بې زړه والی د مؤمن له صفاتو څخه نه دی؛ مؤمن بايد په الله باندې باور ولري او په ثابت قدمه ولاړ وي.
• توکل پر الله تعالی د مؤمن له مهمو صفاتو څخه دی، او هغه څوک چې پر الله توکل کوي، الله به يې کفايت وکړي او له هغه سره به مرسته وکړي.
• د صحابه کرامو په څېر، که څه هم په زړونو کې يې څه کمزوري راغله، خو الله تعالی د هغوى ساتنه وکړه او د هغوى په زړونو کې يې ثبات واچاوه؛ دا ښيي چې الله تعالی د خپلو بندګانو د زړونو مالک دی او هغه يې په هر حالت کې بدلولی شي.