સૂરા આલ-ઇમરાન — આયત 122

1. શબ્દોના અર્થ:

• هَمَّتْ: ઇરાદો કર્યો, મનમાં વિચાર આવ્યો.
• طَائِفَتَانِ: બે જૂથો, બે ટુકડીઓ.
• تَفْشَلَا: તમે નબળા પડી જાઓ, ડરી જાઓ અને હિંમત હારી બેસો.
• وَلِيُّهُمَا: તેમનો મદદગાર, તેમનો રક્ષક અને સહાયક.
• فَلْيَتَوَكَّلِ: તો તેમણે ભરોસો રાખવો જોઈએ, તેમણે આધાર રાખવો જોઈએ.

1. આયતની તફસીર:

હે નબી! તમે તે સમયને યાદ કરો જ્યારે તમારામાંથી બે જૂથોએ — જે બનૂ સલામા અને બનૂ હારિસા હતા — મનમાં એવો વિચાર કર્યો કે તેઓ જંગ છોડીને પાછા ફરી જાય. આ વિચાર તેમના દિલમાં ત્યારે આવ્યો જ્યારે મુનાફિકોના સરદાર અબ્દુલ્લાહ બિન ઉબય્ય અને તેના સાથીઓએ જંગમાંથી પાછા ફરીને ભાગી જવાનું નક્કી કર્યું, જેથી તેમના મનમાં પણ ડર અને નબળાઈ આવી ગઈ. પરંતુ અલ્લાહ તઆલાએ તેમને બચાવી લીધા, તેમના દિલોને મજબૂત કર્યા અને તેમને જંગમાં ટકી રહેવાની તૌફીક આપી. અલ્લાહ જ તેમનો મદદગાર અને રક્ષક છે, તેમને સહાય કરનારો છે. તેથી મોમિનોને જોઈએ કે તેઓ દરેક હાલતમાં ફક્ત અલ્લાહ પર જ ભરોસો રાખે, તેના પર જ આધાર રાખે અને તેના સિવાય કોઈ પર નિર્ભર ન રહે.

1. આયતમાંથી શીખવા મળતા ફાયદા:

• અલ્લાહ તઆલા તેના નેક બંદાઓને મુશ્કેલ સમયમાં બચાવે છે અને તેમને ટકી રહેવાની શક્તિ આપે છે.
• મુનાફિકોની સોબત અને તેમના ડરાવવાની અસર મોમિનો પર પડવી જોઈએ નહીં.
• અલ્લાહ પર તવક્કુલ (ભરોસો) રાખવો એ મોમિનોની સૌથી મોટી શક્તિ છે.
• જ્યારે દિલમાં ડર અથવા નબળાઈ આવે ત્યારે અલ્લાહને યાદ કરવો અને તેના પર ભરોસો રાખવો જોઈએ.
• અલ્લાહ જ સાચો મદદગાર અને રક્ષક છે, તેથી દરેક હાલતમાં તેની જ મદદ માંગવી જોઈએ.
• આ આયત મોમિનોને હિંમત, સાહસ અને અલ્લાહ પર વિશ્વાસ રાખવાનો પાઠ શીખવે છે.