Sure Âl-i İmrân — Ayet 122

Kelime Anlamları:

• Hemmet: İçlerinden geçirdiler, niyetlendiler, karar vermeye yeltendiler.
• Tâifetân: İki topluluk, iki grup.
• En tefşelâ: Korkuya kapılıp zayıflık göstermek, geri çekilmek, cesaretlerini yitirmek.
• Veliyyuhumâ: Onların dostu, koruyucusu, yardımcısı ve işlerini üstlenen.

Tefsir:

Ey Peygamber! Allah'ın sana olan nimetini ve müminlere olan yardımını hatırla. O gün, Uhud Savaşı'nda, münafıkların lideri Abdullah bin Übeyy bin Selûl, savaşın en kritik anında ordudan ayrılıp geri dönmüştü. Bu durum, Müslümanların safında yer alan iki önemli topluluğu —Ensar'dan Benî Seleme ve Benî Hârise kabilelerini— derinden etkiledi. Onlar da bu olumsuz havaya kapılarak, içlerinden savaştan vazgeçip geri dönme düşüncesi geçirdiler. Zayıflık gösterip, düşmanla karşılaşmaktan çekindiler.

Ancak Allah Teâlâ, bu iki topluluğun dostu ve koruyucusudur. Onları bu kötü düşünceden çevirdi, kalplerine sebat ve cesaret verdi. Onlar da Peygamber'in yanında kalarak savaşa devam ettiler. İşte bu, Allah'ın müminlere olan yardımının ve korumasının bir göstergesidir.

Bu olay, müminlere çok önemli bir ders vermektedir: İnsan, zayıf anlarında, korku ve endişe içindeyken bile yalnızca Allah'a güvenmeli ve O'na dayanmalıdır. Çünkü gerçek dost, gerçek yardımcı ve gerçek koruyucu yalnızca Allah'tır. O, kullarının kalplerini evirip çevirendir; dilediğine korku, dilediğine cesaret verir. Müminlerin görevi, her durumda Allah'a tevekkül etmek, O'na sığınmak ve O'nun yardımına güvenmektir. Zafer de, yenilgi de, korku da, cesaret de O'nun elindedir.

Ey iman edenler! Sizler de hayatınızın her anında, özellikle zorluk ve sıkıntı anlarında Allah'a güvenin. O, sizi asla yalnız bırakmaz. Tıpkı Benî Seleme ve Benî Hârise topluluklarını koruduğu gibi, sizleri de koruyacak ve size yardım edecektir. Yeter ki siz O'na samimiyetle bağlanın ve O'na tevekkül edin. Unutmayın ki tevekkül, pasif bir bekleyiş değil; Allah'ın emirlerini yerine getirirken, O'nun yardımına gönülden güvenmek ve sonucu O'na bırakmaktır. Bu bilinçle hareket eden müminler, asla yalnız ve çaresiz değildirler.