آل عمران سۈرىسى — ئايەت 122

1) لۇغەت ئىزاھاتى

• هَمَّتْ: ئويلىدى، كۆڭلىگە كەلدى، نىيەت قىلدى.
• طَائِفَتَانِ: ئىككى گۇرۇھ، ئىككى جامائەت.
• تَفْشَلَا: ئاجىزلىق كۆرسەتسۇن، قورقۇپ چېكىنسۇن.
• وَلِيُّهُمَا: ئۇلارنىڭ ھەمراھى، ياردەمچىسى ۋە ئىشلىرىنىڭ ئىگىسى.
• فَلْيَتَوَكَّلِ: بەس باغلىسۇن، تايانسۇن، ئىشىنى تاپشۇرسۇن.

2) ئايەتنىڭ تەپسىرى

ئى پەيغەمبەر، ئۇھۇد جېڭىدا يۈز بەرگەن ئەھۋالنى ئەسلىگىن: مۇسۇلمانلار قوشۇنى ئىچىدىكى ئىككى گۇرۇھ — بىرى بەنى سەلىمە، يەنە بىرى بەنى ھارىسە — مۇناپىقلار قايتقان چاغدا ئۇلارمۇ قورقۇپ، ئاجىزلىق كۆرسىتىپ، جېڭدىن قايتىشىنى كۆڭلىگە كەلتۈردى. ئەمما ئاللاھ تائالا ئۇلارنىڭ ھەمراھى ۋە ياردەمچىسى بولۇپ، ئۇلارنى بۇ خاتا ئويغا چۆكمەستىن مۇستەھكەم تۇرۇشقا مۇۋەپپەق قىلدى ۋە قايتىش قارارىدىن قايتۇردى. شۇڭا مۆمىنلەر ھەر ۋاقىت، ھەر ئەھۋالدا پەقەت ئاللاھقا تايىنىشى، ئىشلىرىنى ئاللاھقا تاپشۇرۇشى كېرەك.

3) ئايەتتىن ئېلىنىدىغان پايدىلار

• ئاللاھ تائالا مۆمىنلەرنىڭ ھەمراھى ۋە ياردەمچىسىدۇر؛ ئۇلارنى ئاجىزلىق ۋە قورقۇنچقا چۆكمەستىن قوغدايدۇ.
• ئىنسان قىيىنچىلىق ۋە قورقۇنچ ئەھۋالىدا ئۆز كۈچىگە ئەمەس، بەلكى ئاللاھقا تايىنىشى كېرەك.
• مۆمىنلەرنىڭ ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىشى ئۇلارنىڭ ئىمانىنىڭ كۈچلۈكلۈكىنى ۋە ئاللاھقا بولغان ئىشەنچىنىڭ چوڭقۇرلۇقىنى كۆرسىتىدۇ.
• ئاللاھ تائالا مۆمىنلەرنى سىناق ئارقىلىق سۈزۈپ، ئۇلارنىڭ ئىمانىنى مۇستەھكەملەيدۇ.
• ھەر قانداق ئەھۋالدا ئاللاھقا تەۋەككۈل قىلىش مۆمىنلەرنىڭ ئەڭ ئاساسلىق خاراكتېرىدۇر.