Сураи Аль Имран — Оят 122

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• هَمَّت: қасд карданд, дар дил ният карданд.
• طَّائِفَتَانِ: ду гурӯҳ, ду ҷамоат.
• تَفْشَلَا: суст шаванд, тарсу ҳаросон гарданд, аз ҷанг рӯй гардонанд.
• وَلِيُّهُمَا: ёру мададгор ва сарпарасти онҳо.
• فَلْيَتَوَكَّلِ: бояд таваккал кунанд, яъне дар ҳама кор ба Худо такя кунанд.

1. Тафсири оят:

Худованд ба Паёмбар (с) мефармояд, ки он вақтро ба ёд ор, ки ду гурӯҳ аз миёни шумо мӯъминон — яке аз қабилаи Бану Салама ва дигаре аз Бану Ҳориса — дар дили худ ният карданд, ки сустӣ ва тарс нишон диҳанд ва аз майдони ҷанг баргарданд. Ин ҳангоме буд, ки мунофиқон бо сарварии Абдуллоҳ ибни Убай аз лашкар ҷудо шуданд ва ин ду гурӯҳ низ ба фикри бозгашт афтоданд. Аммо Худованди Таъоло онҳоро аз ин хато нигаҳ дошт, дилҳояшонро устувор кард ва онҳоро бар ҷанг собит нигоҳ дошт. Ӯ ёру мададгор ва сарпарасти онҳост. Пас мӯъминон бояд дар ҳамаи корҳои худ, махсусан дар вақти сахтӣ ва тарс, танҳо ба Худованди ягона таваккал кунанд ва ба Ӯ такя намоянд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Худованд бандагони мӯъмини худро танҳо намегузорад; Ӯ онҳоро аз сустӣ ва гумроҳӣ нигаҳ медорад.
• Тарс ва сустӣ дар лаҳзаҳои душвор табиист, аммо мӯъмин бояд ба Худо таваккал кунад ва аз майдони некӯ нагурезад.
• Таваккал бар Худо сабаби устуворӣ, оромӣ ва пирӯзӣ аст.
• Ин оят мӯъминонро ба ваҳдати саф, ҳамдилӣ ва истодагарӣ дар роҳи ҳақ даъват мекунад.
• Худо ёру сарпарасти мӯъминон аст; ҳар кас ба Ӯ таваккал кунад, ҳаргиз зиён намебинад.
• Ин оят ба мо меомӯзад, ки ҳатто вақте дилҳо ба тарс меоянд, бояд ба Худо умедвор бошем ва аз раҳмати Ӯ ноумед нашавем.