سوره آل عمران — آيت 122

1) ڪلمات جي معنيٰ:

• إِذْ هَمَّت: جڏهن ارادو ڪيو / جڏهن دل ۾ سوچيو.
• طَّائِفَتَانِ: ٻه گروهه / ٻه جماعتون.
• أَن تَفْشَلَا: ته ڪمزور ٿي پون / دليري وڃائي ويهن.
• وَلِيُّهُمَا: انهن ٻنهي جو مددگار ۽ سنڀاليندڙ.
• فَلْيَتَوَكَّلِ: پوءِ ڀروسو ڪرڻ گهرجي / ڀاڙو رکڻ گهرجي.

2) آيت جي تفسير:

اي نبي! ياد ڪر اهو وقت، جڏهن اوھان جي لشڪر مان ٻن گروهن — بنو سلمه ۽ بنو حارثه — دل ۾ اهو خيال آندو ته جنگ کان ڀڄي وڃن ۽ موٽي هليا وڃن. اهو خيال انهن ۾ منافقن جي موٽڻ سبب پيدا ٿيو هو، ۽ انهن کي پنهنجي ڪمزوري ۽ بيوسي محسوس ٿي رهي هئي. پر الله تعاليٰ انهن ٻنهي گروهن جو مددگار ۽ سنڀاليندڙ هو، تنهنڪري انهن کي ثابت قدم رکيو ۽ انهن جو اهو ارادو پورو نه ٿيڻ ڏنو، ۽ اهي رسول الله ﷺ سان گڏ جنگ لاءِ روانا رهيا. پوءِ مؤمنن کي گهرجي ته هر حال ۾، خاص ڪري مشڪل ۽ خطرناڪ موقعن تي، صرف الله تي ڀروسو ڪن ۽ ان تي ئي ڀاڙو رکن، ڇاڪاڻ ته هو ئي سچو مددگار ۽ سنڀاليندڙ آهي.

3) آيت مان حاصل ٿيندڙ فائدا:

• الله تعاليٰ پنهنجي مؤمن ٻانهن کي ڪڏهن به اڪيلو نه ٿو ڇڏي؛ جڏهن دل ۾ ڪمزوري اچي ٿي ته الله ئي ثابت قدمي عطا ڪري ٿو.
• مشڪل وقتن ۾ دل ۾ ايندڙ خيال ۽ وسوسا ايمان جي ڪمزوري نه آهن، پر انهن تي قابو پائڻ ۽ الله تي ڀروسو رکڻ ئي سچي مؤمن جي نشاني آهي.
• توڪل يعني الله تي ڀروسو ڪرڻ مؤمن جو وڏو هٿيار آهي؛ جيڪو الله تي ڀاڙو رکي ٿو، الله سندس مدد فرمائي ٿو.
• هي آيت اسان کي سيکاريندي آهي ته ڪنهن به نامساعد حالت ۾ مونجهه ۾ نه پوڻ گهرجي، پر الله جي وعدي تي يقين رکڻ گهرجي.
• قرآن مجيد ۾ اهڙا واقعا بيان ڪيا ويا آهن ته جيئن مؤمنن جي دلين ۾ حوصلو ۽ همت پيدا ٿئي ۽ اهي الله جي رحمت ۽ مدد تي اميد رکن.