Ali-İmran surəsi — Ayə 122

Kəlmələrin mənaları:

• Həmmet – qərara gəldi, niyyət etdi.
• Təifə – dəstə, qrup.
• Təfşələ – zəiflik göstərmək, qorxub geri çəkilmək, cəsarətsizlik etmək.
• Vəliyy – dost, yardımçı, himayədar.

Təfsir:

Ey Peyğəmbər! Allah-Təalanın sizə olan lütfünü və nemətini xatırla. Uhud döyüşündə, müsəlmanların sıralarında bir çətinlik və narahatlıq yarandığı zaman, sizin iki dəstəniz – Bəni Səlimə və Bəni Harisə qəbilələri – zəiflik göstərmək və döyüş meydanından geri dönmək istəyində oldular. Onların içində münafiqlərin rəhbəri Abdullah ibn Übeyy ibn Səlulun təsiri ilə bir qorxu və tərəddüd yaranmışdı. Lakin Allah-Təala onları qorudu, onların qəlbinə səbat və mətanət verdi və bu pis niyyətdən onları daşındırdı. Onlar Peyğəmbərin (sallallahu aleyhi və səlləm) ətrafında qaldılar və döyüşdə iştirak etdilər.

Bu hadisə bizə öyrədir ki, insan nə qədər zəif olsa da, Allah-Təalanın qorunması və yardımı ilə hər çətinliyin öhdəsindən gələ bilər. Allah-Təala Öz mömin bəndələrinin dostudur, onları qoruyur və onlara kömək edir. Möminlər isə hər işdə yalnız Allaha təvəkkül etməli, Ona güvənməli və Onun iradəsinə təslim olmalıdırlar. Çünki bütün işlər Allahın əlindədir və O, bəndələrinə ən yaxşı olanı seçər.

Ey möminlər! Siz də bu ayədən ibrət alın. Hər hansı bir çətinlik və qorxu ilə qarşılaşdığınız zaman, ürəyinizdə Allaha təvəkkül edin, Ona güvənin və bilin ki, Allah sizinlədir. O, sizi qoruyan, yardım edən və sizi zəfərə çatdırandır. Təvəkkül – imanın ən gözəl əlamətlərindəndir və Allah-Təala təvəkkül edənləri sevir. Ona görə də bütün işlərinizdə Allaha təvəkkül edin və Ondan kömək diləyin.