Surah Aal-Imran — Aya 122

Ma'anar Kalmomin:

"Taifatai biyu" (طَّائِفَتَانِ) na nufin ƙungiyoyi biyu daga cikin ku, wato Banu Salama daga kabilar Khazraj da Banu Haritha daga kabilar Aws. "Tafshala" (تَفْشَلَا) na nufin su ji rauni, su tsorata, ko su kasa tsayawa da ƙarfin hali a yaƙi. "Waliyyuhuma" (وَلِيُّهُمَا) na nufin Allah ne Mai taimakonsu, Mai kula da al'amuransu, kuma Mai kare su.

Fassarar Aya:

Ya Manzo, ka ambato abin da ya faru a yaƙin Uhud, lokacin da ƙungiyoyi biyu daga cikin muminai—Banu Salama daga kabilar Khazraj da Banu Haritha daga kabilar Aws—suka yi niyyar komawa baya da rauni, saboda tsoron haɗuwa da abokan gaba, a lokacin da munafukai suka janye. Sai Allah Ya kāre su, Ya tsayar da su a kan yaƙi, kuma Ya kawar da wannan tunani daga zuciyarsu, har suka ci gaba da tafiya tare da Manzon Allah. Allah Shi ne Mai taimakonsu da kuma Mai kula da al'amuransu a duk yanayi. Saboda haka, sai muminai su dogara ga Allah Shi kaɗai, ba ga wani ba, a cikin dukan al'amuransu na addini da na duniya, domin Shi ne Mai iya taimakonsu da kuma kāre su.

Fa'idodin da ake samu daga aya:

1. Nuna cewa Allah yana kāre muminai da taimaka musu a lokacin wahala da tsoro, idan sun dogara gare Shi.
2. Ƙarfafa muminai su dogara ga Allah kaɗai, ba ga wani halitta ba, domin dogara ga Allah yana kawo natsuwa da ƙarfin zuciya.
3. Nuna cewa Allah yana jin ƙai da tausayi ga bayinsa, yana kāre su daga sharrin abokan gaba da kuma daga raunin zuciya.
4. Koyar da cewa komawa baya ko rauni a yaƙi ba abin zargi ba ne idan mutum ya tuba ya dogara ga Allah, domin Allah yana gafartawa da kuma gyara halin bayinsa.
5. Aya tana ƙarfafa muminai su kasance da ƙarfin hali da tsayin daka a cikin addininsu, kuma su san cewa nasara tana daga Allah ne kaɗai.