Сураи Аль Имран — Оят 136

1. Маънои калимаҳо:

• أُولَٰئِكَ — инҳо, он гурӯҳи одамон.
• مَغْفِرَةٌ — бахшиш, омурзиш, пӯшидани гуноҳҳо.
• تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ — аз зери қасру дарахтони онҳо дарёҳо ҷорӣ мешаванд.
• خَالِدِينَ — ҷовидона, абадӣ дар он боқӣ монда.
• نِعْمَ أَجْرُ الْعَامِلِينَ — некӯст подоши амалкунандагон.

1. Тафсири оят:

Ин оят дар бораи он бандагони Худо сухан мегӯяд, ки дар оятҳои пешина сифатҳои некӯи онҳо зикр шуда буд: тавбакунанда, ибодаткунанда, шукргузор, хоҳишкунандаи бахшиш ва ғайра. Худованди Мутаъол мефармояд, ки подошу мукофоти ин гуна одамон аз ҷониби Парвардигорашон омурзиши гуноҳҳост — яъне Худо гуноҳҳои онҳоро мепӯшад ва аз онҳо мегузарад. Ҳамчунин барои онҳо биҳиштҳое омода аст, ки аз зери қасрҳо ва дарахтони онҳо дарёҳои обӣ ҷорӣ мешаванд. Онҳо дар ин биҳиштҳо ҷовидона ва абадӣ мемонанд ва ҳеҷ гоҳ аз он ҷо берун намешаванд. Ва ин подош — бахшиш ва биҳишт — некӯтарин мукофот барои амалкунандагон аст, яъне барои касоне, ки ба фармони Худо амал карда, аз гуноҳҳо дурӣ ҷустанд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Ин оят ба мо нишон медиҳад, ки роҳи тавба ва ислоҳ ҳамеша кушода аст; ҳар кас метавонад бо тавба ба Худо рҷӯъ кунад ва умедвор бошад, ки гуноҳҳояш бахшида мешаванд.
• Худованд подоши некӯкоронро худаш кафолат додааст: бахшиш ва биҳишти ҷовидонӣ. Ин барои ҳар муъмин қувваи рӯҳӣ ва умед мебахшад, ки амалҳои некӯро давом диҳад.
• Дар ин оят таъкид шудааст, ки подоши амалкунандагон некӯст — яъне ҳар як амали нек, ҳарчанд хурд бошад ҳам, бе подош намемонад. Ин оят ба мо меомӯзад, ки барои ба даст овардани ризои Худо ва биҳишт бояд сифатҳои некӯро дар худ парвариш кунем: тавба, ибодат, шукр, сабр ва дурӣ аз гуноҳ.
• Ин оят дили инсонро ба ислом ва Қуръон гарм мекунад, зеро ваъдаи Худо ҳақ аст ва ҳеҷ чиз аз подоши некӯкорон беҳтар нест.