Сураи Аль Имран — Оят 138

1. Маънои калимаҳои муҳим:

• بَيَانٌ — баён, равшангарӣ, изҳори ҳақиқат.
• هُدًى — ҳидоят, роҳнамоӣ ба роҳи рост.
• مَوْعِظَةٌ — панд, насиҳат, мавъиза.
• لِّلْمُتَّقِينَ — барои парҳезгорон, яъне касоне ки аз Худо метарсанд ва аз гуноҳҳо худро нигоҳ медоранд.

1. Тафсири оят:

Ин Қуръони Карим барои тамоми мардум баён ва равшангарӣ аст — он ҳақро аз ботил ҷудо мекунад ва одамонро аз роҳи нодуруст огоҳ месозад. Ҳамчунин ин китоб роҳнамо ба сӯи ҳидоят аст, яъне одамро аз гумроҳӣ ба роҳи рост мебарад. Ва инчунин он панд ва насиҳатест барои парҳезгорон — касоне ки аз Худованд метарсанд ва мехоҳанд аз гуноҳ дур бошанд. Албатта, аз ин Қуръон ҳама метавонанд баҳра гиранд, аммо парҳезгорон бештар аз он фоида мебинанд, зеро дилҳои онҳо барои қабули ҳидоят омода аст ва онҳо аз пандҳои он ибрат мегиранд.

1. Фоидаҳои ин оят:

• Қуръон барои ҳамаи одамон аст — он баёнгари ҳақ ва роҳнамои умумӣ мебошад.
• Қуръон танҳо китоби хондан нест, балки сарчашмаи ҳидоят ва панд аст барои касоне ки ба он гӯш медиҳанд.
• Парҳезгорӣ дилро барои қабули ҳидояти Қуръон омода месозад; ҳар кас бештар аз Худо битарсад, ҳамон қадар бештар аз Қуръон баҳра мегирад.
• Ин оят моро ташвиқ мекунад, ки Қуръонро бо дили кушода хонем, аз он панд гирем ва ба роҳи он равем, то дар дунё ва охират наҷот ёбем.